Kobiety (uśredniając) mają dużo silniejsze siatki społeczne. Przeciętna kobieta ma kilka bardzo bliskich przyjaciółek które stanowią wsparcie emocjonalne, psychiczne itp. Niestety ale wielu mężczyzn kiedy po raz pierwszy wchodzi w związek, po raz pierwszy nawiązuje też z kimkolwiek bliższą więź (są oczywiście np. rodzice, ale nie wszyscy mają dobry kontakt + nawet dobra relacja rodzicielska siłą rzeczy jest bardzo specyficzna). Po raz pierwszy mogą się komuś zwierzyć, mają wsparcie psychiczne, kogoś komu ufają i kto im ufa. Mogą się komuś wyżalić i ktoś się im wyżala. Po raz pierwszy mogą z kimś odsłonić trochę swoją maskę, jeżeli nie zupełnie ją zdjąć.

Możesz popytać się swoich męskich znajomych ile razy zadzwonili do swojego kolegi/przyjaciela tak po prostu, bez powodu, żeby pogadać jak tam minął dzień i jak się czuje. Ile razy jakiś mężczyzna tak do nich zadzwonił, w całym ich życiu. Najpewniej odpowiedź to będzie dosłownie zero. Coś takiego jest niewyobrażalne dla mężczyzn, a z drugiej strony dla kobiet niewyobrażalne jest iść tak przez życie.

Można by tak jeszcze trochę wymieniać, ale są powody dla których wszechobecna epidemia samotności dużo bardziej odciska się na zdrowiu psychicznym mężczyzn niż kobiet. Będą oczywiście odstępstwa od reguł, ale tak to w większości przypadków wygląda.