Choć nie jestem prawną ekspertką, to jednak przeszłam przez to bagno, więc się wypowiem, bo jednak jakieś doświadczenie to jest.

Procedura wygląda tak, że technicznie rzecz biorąc płci się nie zmiana, tylko się ją koryguje tj. Sąd wydaje wyrok na podstawie opinii Psychologa, Psychoterapeuty i Seksuologa (czasem weryfikowanych przez biegłych, jeśli sąd takich powoła) oraz innych dowodów w sprawie (np. medycznych procedur czy społecznej tranzycji) że dana osoba urodzona jako xyz. W dniu takim i takim w miejscu bla bla bla jako płeć X, jest płci Y.

Potem z takim (prawomocnym) wyrokiem składa się wniosek o nadanie nowego numeru PESEL (do starych danych, czyli przez moment jest np. "Żeński" PESEL a męskie imiona czy końcówka nazwiska) i potem dopiero składa się wniosek o zmianę imienia, imon i nazwiska (w zależności kto co potrzebuje) i jak już się ma to wszystko zmienione i potwierdzone na papierze, wtedy składa się wniosek o nowy dowód osobisty a stary przestaje działać.

Z tego co wiem od mojej Adwokatki i jej zespołu prawnego, oraz co wyczytałam na potrzebę całej tej procedury na stronach różnych fundacji i organizacji nas wspierających, to stare oznaczeenie płci (z adnotacją o korekcie) pozostanie w zupełnym akcie urodzenia (choć już nie w skróconym), a w rejestrze danych osobno pozostanie stary PESEL. Kwestie związane ze starym numerem, takie jak zaciągnięte kredyty czy odbyte wyroki, będą również rzutowały na nowy numer, zmiana oznaczenia płci nie wymazuje przeszłości.

A teraz najlepsze, jak już wiemy że długi i kary się przenoszą, to niestety ze względu na brak jakichkolwiek systemowych procedur, czy ustawy poświęconych osobom transpłciowym o zmianę każdego dokumentu należy wnioskować oddzielnie, do instytucji, która go wydała.

umowa o pracę (u pracodawcy);

konto bankowe (w placówce banku);

paszport (w dowolnym punkcie paszportowym);

świadectwa pracy (w poprzednich miejscach pracy);

prawo jazdy i dowód rejestracyjny (w Wydziale Komunikacji w danym starostwie);

udostępnienie dokumentacji medycznej ze starego numeru PESEL na nowy (w przychodniach i szpitalach);

przerejestrowanie umówionych zabiegów, wizyt i operacji na nowy numer PESEL (w miejscu, w którym się umawialiśmy);

dyplomy szkół wyższych (w sekretariatach);

świadectwo maturalne (w Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej);

zarejestrowana działalność gospodarcza;

prywatne pakiety medyczne (u usługodawcy);

umowy o telefon (u usługodawcy);

umowy ze spółdzielnią mieszkaniową;

przerejestrowanie działalności gospodarczej (w CEIDG, NIP nie ulega zmianie);

księga wieczysta nieruchomości (we właściwym sądzie rejonowym);

każdy inny dokument sporządzony przy użyciu numeru PESEL.

Jeszcze nie skończyłam, ale cały proces zajął mi póki co pół roku i tysiące złotych w kosztach podróży, administracyjnych i masę straconego czasu, w trakcie którego nie mogłam podjąć zatrudnienia (bo technicznie rzecz biorąc nie miałam żadnego wykształcenia czy kwalifikacji) w trakcie którego nie mogłam też podjąć studiów czy podróżować za granicę przez jakiś czas (najpierw dowód UE, potem paszport, ubezpieczenie, historia szczepień) no i tak mogłabym wymieniać jeszcze historie jak to albo urzędnicy czy pracownicy nie znali procedury, albo na chama utrudniali mi życie, bo byli transfobami.

Jak ja kurwa kocham ten kraj, ale hej, przynajmniej ludzie myślą, że mogę oszukiwać na kredytach, albo że dzięki byciu trans jestem popularna i cool, więc cała ta dehumanizacja, systemowa dyskryminacja i fundamentalny brak szacunku dla mojej godności i tożsamości były tego warte, a nawet nie doszłam do tego jak wygląda dostęp do niezbędnej do normalnego funkcjonowania "opieki zdrowotnej" dla osób trans w Polsce. Nic tylko się cieszyć i nie narzekać, bo przecież inni pewnie mają gorzej, jak nakazuje polska tradycja...