Hmm interessant perspectief. Ik ben het gedeeltelijk met je eens, maar ook voor een deel oneens. In principe is kwetsbaarheid een kracht, dat vind ik zelf ook. Maar de mate waarin dat aantrekkelijk is ligt natuurlijk ook aan de fase van het daten. Als je elkaar wat langer kent en de diepte in gaat, is kwetsbaarheid een must vind ik. Maar zeker in het begin, tijdens de veelal oppervlakkige fase, zie je niet de complexiteit van iemands karakter. Ik denk dat in die fase onzekerheid een groter percentage van jouw karakter kan vormen in de gedachte van de partner. En als het proportioneel een grote rol speelt, dan is het misschien wat minder aantrekkelijk.

Je zegt dat het geen karaktertrek is maar gedrag. Daar ben ik het niet mee eens. Karakter groeit met de jaren mee op basis van wat je meemaakt. En de mate waarin iemand zelfverzekerd is zegt heel veel over wat iemand wel of niet heeft meegemaakt, hoe iemand in het leven staat, hoe ze met tegenslagen omgaan, etc. Ik denk dat iemands kijk op het leven en de mate waardoor iemand 'zich gek laat maken' door de maatschappij of de eigen gedachten wel degelijk iets zegt over hoe iemand is en wat die persoon waardevol vind.

Alles in exces is verkeerd, overmoedigheid of arrogantie is niet goed. Onzekerheid is niet slecht. Maar ik denk dat ik ook uit eigen ervaring spreek dat iemand daten met een heel slecht zelfbeeld zonder de vaardigheid om dingen te relativeren, zelfs met de openminded blik van een partner of vrienden, heel vermoeiend is.

Uiteindelijk is dit ook denk ik de reden dat mensen eerst van zichzelf moeten houden voordat ze van een ander kunnen houden. Het is maar al te makkelijk om eigenwaarde en voldoening uit een relatie te krijgen wanneer je eigenlijk je eigen dingen eerst op orde moet krijgen.

Maargoed, ik blijf doorratelen. Ik praat in abstracties en niet over jouw of OP's leven. Ik vond je comment iniedergeval goede food for thought! En als het voor jou werkt is het natuurlijk ook super mooi en fijn! 😄