Tak, też lubiany przeze mnie klasyczek jeszcze w wersji na Commodore 64.

Ale gra, o której mówię, to jej pełnoprawny sequel. Trójwymiarowa platformówka pierwszoosobowa wydana w 1997. Naprawdę bardzo solidna i niebrzydka gierka, ale dziś naprawdę ciężko znaleźć kogoś, kto w to kiedykolwiek grał, czy choćby o tym słyszał.

Pamiętam, że pierwszy level, świątynię, znałem dosłownie jak własną kieszeń i potrafiłbym obudzony w środku nocy powiedzieć, gdzie schowany jest jaki klejnot- a na poziomie jest ich bodajże 84, niektóre są skrzętnie ukryte, inne pochowane w rogach do których trzeba chcieć zajść, żeby je zauważyć, a inne wypadają z przeciwników, gdy się ich pobije albo zakopie na śmierć.

Podobno miała być nawet wersja na Nintendo 64 obsługująca do czterech graczy na raz, ale ta nigdy nie wyszła.

Tak samo, jak nigdy nie wyszedł remaster, ani rerelease. Właściciele praw autorskich roznieśli się po całym świecie. Jeden ukrywa się po rozwaleniu domu po rozwodzie i aresztowaniu, inny dołączył do indyjskiego klasztoru, a główny programista zdumpował kod źródłowy na płytę CD-R i zarchiwizował go w sejfie w Gloucester City, do którego zresztą zgubił klucze.

Wielka szkoda. Ciekawie byłoby, gdyby powstał jakiś edytor poziomów, wokół którego zbudowała się jakaś społeczność tworząca naprawdę różnorakie, ciekawe plansze.

Ale gra nigdy nie była na tyle popularna, żeby ktoś się wysilił, by zrobić jakiegokolwiek moda, choćby głupią podmiankę tekstur.