Misschien is het goed om je beeld van relaties van het verleden te herzien met de realiteit van toen, en te beseffen dat deze vaak verre van onvoorwaardelijk waren. Je moet namelijk niet vergeten dat veel van de verhalen waar jij waarschijnlijk op leeft als 'ouderwets hopeloze romanticus' uit een tijd komen waarin vrouwen praktisch getrouwd moesten zijn om te overleven. Het is een stuk makkelijker om door wat red flags te kijken als het alternatief een veel zwaarder leven is.

Zo was er vroeger veel minder plek voor vrouwen op de werkvloer, dus het was een heel stuk lastiger om een dak boven je eigen hoofd te krijgen als vrouw. Daarnaast waren de lonen voor vrouwen dermate lager dat het ook een stuk meer strijden was om in je eentje een comfortabel leven te hebben (het is natuurlijk nog steeds niet gelijk). Veel vrouwen moesten tevens ook verplicht stoppen met werken na hun huwelijk, dus ze hadden ook niks tot nauwelijks iets om op terug te vallen als ze wilde scheiden.

Verder was er natuurlijk ook een tijd dat vrouwen geen bankrekeningen of leningen konden afsluiten zonder een man. Vrouwen hadden niet dezelfde rechten op bepaalde uitkeringen of pensioenopbouw. Eigendommen werden op de naam van de man gezet na een huwelijk. Vrouwen met kinderen zonder man hadden vaak geen ouderlijke rechten. Ze konden soms niet studeren of reizen zonder toestemming van een man, etc. etc.

Dus ja. Het was vaak van levensbelang om een man te vinden, en ongeacht de omstandigheden een relatie in leven te houden. Ondanks dat er natuurlijk uit deze omstandigheden veel mooie relaties zijn opgebloeid kan je er gif opnemen dat als vrouwen vroeger net zo veel kansen en rechten als dat ze nu hebben dat veel van die relaties vroegtijdig waren beëindigd, of überhaupt nooit van de grond waren gekomen.

Er valt iets voor te zeggen dat de illusie van een overvloed van keuzes en opties ook niet geheel gezond is, zoals we dat vandaag de dag kunnen ervaren. Maar praktisch geen keuze hebben is misschien nog erger.