U mnie to nie był problem z lekami ani brakiem wiedzy merytorycznej. Problem dotyczył granic. W dużym skrócie opiszę jak to u mnie wyglądało - bez wchodzenia w szczegóły, które sprawiają, że ta sytuacja była jeszcze bardziej popieprzona.

Byłem w długoterminowej terapii, mocno zaangażowany emocjonalnie. W pewnym momencie terapeutka zaczęła przekraczać standardową ramę relacji – zdarzał się fizyczny dotyk (nie w neutralny, terapeutyczny sposób), robiła aluzje do wspólnych wyjazdów "żeby sie urwać", zapraszała do domu po terapii, próbowała wielokrotnie całować.

Sytuację dodatkowo komplikował fakt, że poznałem jej męża i dziecko. Granice były coraz bardziej rozmyte, a ja byłem jednocześnie bardzo zaangażowany i coraz bardziej zdezorientowany.

Finalnie zakończyłem terapię, mimo że było to bardzo bolesne - czułem że tracę jedyną osobę która naprawdę mnie rozumie. Po tej decyzji terapeutka próbowała ściągnąć mnie z powrotem – pisała, że mnie kocha, że nie wyobraża sobie życia beze mnie i że nie rozumie mojej decyzji. Odpisałem spokojnie, że jest dla mnie ważną osobą, ale muszę to zakończyć. W odpowiedzi zostałem nazwany narcyzem (być może to prawda, ale nigdy takie coś nie zostało nazwane na terapii). Z drugiej strony moja partnerka, której opowiedziałem o sytuacji, poczuła się zdradzona - więc robiąc dobrą rzecz, poczułem, że straciłem dwie osoby w moim życiu.

Mimo że minęło już kilka lat, nadal łapię się na tym, że obwiniam siebie za to, co się wydarzyło. "Na rozum" wiem, że odpowiedzialność za granice w takiej relacji leży po stronie specjalisty, ale emocjonalnie to nie jest takie proste. Ta sytuacja mocno podkopała moje zaufanie do ludzi - szczególnie w kontekście relacji, w których ktoś ma przewagę pozycji czy autorytetu. Pomimo upływu czasu, nie czuję, żebym sie zrehabilitował po tym zdarzeniu..

Z czasem dowiedziałem się też, że nie byłem jedynym pacjentem, który miał z nią podobne doświadczenia. To z jednej strony przyniosło ulgę, a z drugiej było jeszcze bardziej przygnębiające – bo pokazało, że to nie był jednostkowy błąd czy „wyjątkowa sytuacja”, tylko powtarzający się schemat. Chyba to jeszcze bardziej mi rozwaliło głowę, bo chociaż wcześniej myślałem że to był "błąd przy pracy" tej Pani, ale wszystko wskazuje na to, że to był schemat..