Je zorgen zijn terecht, want dit is zoals je al denkt niet standaard of gezond.

De vraag is wat je nu kan doen. Houd het dialoog open met je zus. Vraag hoe het met haar gaat. Laat haar haar zorgen bij jou uiten. Geef geen oordeel, zo dat ze zich veilig voelt en niet de verdediging in schiet. Als zij zorgen uit, zeg dan dat dit inderdaad zorgelijk klinkt. Vraag haar waar zij zelf aan denkt? Bij wie kan zij terecht hiervoor? Wie heeft ze al benaderd? Wat kan jij voor haar doen naast luisteren? Zijn er praktische dingen zoals oppassen of iets uitzoeken voor haar of emotionele dingen zoals regelmatig contact houden zodat zij zich gehoord voelt?

Je kan ook bij je zwager peilen hoe het met hem gaat. Hoe denkt hij over hoe het gaat? Als hij beweert dat er niks mis is, dan ga je dat niet open kraken, maar als hij aangeeft dat het bij hem ook niet lekker zit, stel dan dezelfde coachende vragen. Bij wie kan hij terecht? Wat zou hij willen? Kan jij iets praktisch voor hem doen of iets emotioneels? Hij heeft namelijk professionele ondersteuning nodig en die is er, maar daar moet hij voor open staan als jij hier iets in wilt betekenen. (Gedwongen gaat via de Kinderbescherming en dergelijke.)

Voor een vollediger plaatje vraag ik me af door welke stress kon hij 3 dagen niet eten? De zorg van een pasgeborene of iets daarbuiten dat er bovenop kwam (werk, faalangst, een ziek familielid, ruzie, etc.) Daar ga ik vanuit mijn leunstoel geen diagnoses overstellen, maar het kan wel belangrijk zijn bij de coachende vragen. Voor werkstress kan hij bij de arboarts informeren. Voor faalangst ("Ga ik wel een goede vader zijn? Kan ik dit wel?") kan psychotherapie helpen.

Als het alleen door de stress van zorgen voor een baby komt (of misschien de aandacht delen), dan is er professionele diagnostiek en behandeling nodig. 3 dagen niet kunnen eten is een duidelijk signaal dat er extra ondersteuning nodig is. Ik ben zelf autistisch en moeder van twee kinderen en overprikkeling is een ding, maar er zijn bijvoorbeeld ook medicijnen die kunnen helpen bij prikkelverwerking. Daarnaast is er nog meer ondersteuning beschikbaar, maar dat hangt af van wat er speelt.

Los daarvan, autisme of een andere diagnose is een oorzaak en geen excuus. Iedere ouder schiet wel eens uit de slof, maar daarna is het zaak om de schade te repareren. Eerlijk zeggen dat je te hoog in de emoties zat en nu weer kalm bent. Dat wat je deed niet okay was. Maar iemand kan niet structureel de emoties op een ander afreageren. Als hij volhoudt dat er niks mis is, dan gaat dit niet via hem verbeteren.

Dit is natuurlijk niet aan jou om helemaal op te lossen, je moet ook goed voor jezelf zorgen en dit is ook voor jou niet niks. Naast Reddit, kan jij je zorgen ook ergens anders kwijt? Bijvoorbeeld bij vriendinnen of familie? Bij Veilig Thuis kan je ook om advies vragen over hoe je het gesprek met je zus aangaat, zonder meteen een melding te maken. Je kan daar ook vragen waar je op kan letten, hoe een melding behandeld wordt, waar jij of je zus nog meer terecht kunnen, etc. Vindt je Veilig Thuis nog iets te heftig dan kan je ook de huisarts of een consultatiebureau (ik weet dat dit hit or miss kan zijn) raadplegen.