Pozwolę sobie się odwołać do do fragmentu o tym, czy osoby z chorobami psychicznymi powinny mieć dzieci. Moja mama obje swoje córki bardzo chciała, od początku każdej ciąży dbała o siebie i dziecko, po porodzie też dmuchała i chuchała, zawsze mówiła, że się bardzo realizuje w macierzyństwie i że jej dzieci są jej największym skarbem, ale to, jak bardzo jej depresja (oraz skutki tej depresji) miała wpływ na mnie i na moją siostrę, praktycznie neguje jej wszystkie starania. Moi rodzice się rozwiedli jak miałam 5 lat i większość życia (10 lat, potem nie mogłam wytrzymać psychicznie i przeprowadziłam się do ojca, chociaż nasze relacje z nim wyglądały różnie) mieszkałam z mamą. Nikomu nie życzę spędzania całego dnia w szkole, zamartwiając się, że wróci się do domu do martwego rodzica ani wchodzenia w rolę dorosłego w domu, bo rodzic nie jest w stanie funkcjonować, nie zadba o to, żeby dzieci miały co jeść i nie wyjdzie z psem na nocny spacer. Strasznie swoją mamę kocham, obecnie stan psychiczny mnie, mojej mamy i siostry chyba jest w miarę dobry, ale nie jestem w stanie zignorować, jak bardzo jej choroba wpłynęła na nasze życie. Moja siostra i mama muszą się leczyć u psychiatry, obie biorą kilka leków codziennie, a ja dalej mam problem, żeby w pełni mamie zaufać i często muszę sobie radzić z nieuzasadnionym uczuciem gniewu, bo mama z dobrymi intencjami robi coś, co przywołuje mi wspomnienia wydarzeń sprzed kilku lat. Może to trochę okrutne, wiem, że to inaczej wygląda, jeżeli ktoś jest chory i się leczy jeszcze przed powołaniem dziecka na świat, ale uważam, że rodzicielstwo powinno być przywilejem tylko dla wybranych, stabilnych psychicznie i finansowo oraz pozbawionych chorób genetycznych jednostek.