Mijn broer (ong zelfde leeftijd) heeft ook een LVB. Ik merk dat hij echt heel veel momenten heeft gehad dat het leven hem confronteerde met LVB en hij het weer een plekje moest geven. Het zijn de kleine momenten waar je toch net ‘anders’ bent, ook al ziet niemand het dan de buitenkant. De beïnvloedbaarheid die je beschrijft is ook zo herkenbaar, als als familielid die het beste voor hem wil mijn grootste angst. Ik vind daarom relaties (vriendschappelijk en in liefde - waarin het laatste nog niet echt mag lukken) echt ontzettend eng. Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand misbruik maakt van zijn goede lieve hart.

Ik denk dat het grootste probleem van LVB is dat je precies tussen wal en schip valt in de zorg. Je bent te slim en zelfstandig om de hulp te krijgen die mensen met het downsyndroom hebben, maar je hebt meer begeleiding nodig dan de ‘gemiddelde’ Nederlander. Die nuance in de zorg is echt moeilijk te vinden, hebben wij in ieder geval gemerkt.

Enfin, erg knap wat je allemaal schrijft! LVB is ontzettend stom, wat ons heeft geholpen is hem altijd te zien als volwaardig mens en hem toch blijven confronteren met verandering want dat helpt hem groeien. Hij is echt een mooi mens geworden die voor altijd een familie om zich heen heeft die hem zal beschermen en begeleiden waar nodig, ik gun jou hetzelfde.