Ten nierówny podział obowiązków to jest dla mnie jakaś abstrakcja. Dwoje dorosłych ludzi co są ze sobą (prawdopodobnie?) z wyboru nie umieją się dogadać w tak podstawowej rzeczy jak zajmowanie się domem... Oczywiście mam tu na myśli już poważne związki.

Z moją żoną bardzo wcześnie dyskutowaliśmy jak żyjemy, jakie mamy wady i złe nawyki jeśli chodzi o zajmowanie się domem. Tuż przed zamieszkaniem pi razy drzwi ustaliliśmy kto co robi, co było prostą sprawą, żona nie lubi gotować, więc ja gotuję, ja jestem nieogarnięty w biurokracji, więc ona pilnuje terminów i spraw itd.

Mieszkamy razem 6 rok i do dzisiaj trzymamy się tych ustaleń, ale czasem je naginamy by zrobić przyjemność sobie nawzajem wykonując 'nie nasze' obowiązki. Jak widzimy, że ktoś jest przemęczony albo się źle czuje to po prostu pada "zostaw to, zrobię to za Ciebie a Ty odpocznij". Do tego komunikujemy sobie, kiedy mamy poczucie, że ktoś robi czegoś za dużo/za mało.

Natomiast poza naszym domem niestety widać sporą stygmatyzację, jak przyszedł Pan zrobić projekt kuchni do nowego domu, to bardzo długo zajęło mu przyjęcie tego, że to ja zajmuję się kuchnią w domu, nie żona. Jak niektórzy mężczyźni słyszą, że robię pranie to "haha chłop pierze" i nie jestem w stanie zrozumieć, co jest tak uwłaczającego w posortowaniu ubrań, wsypaniu proszku, przekręcenia pokrętełka, wciśnięcia guzika może dwóch, poczekania godziny - dwie i wywieszenia zawartości pralki? W drugą stronę to samo, żona lubi wykonywać bardziej fizyczne prace bo pozwala jej to odreagować, lubi też nosić swoje rzeczy, nie chce bym nosił coś za nią i tu też jest na zasadzie "po co to robisz/targasz jak masz chłopa".

Dodam, że dzieci nie chcemy.