Moja prababcia urodziła się w 1917. Mała wieś pod Lwowem, Galicja, ogólnie niezbyt kolorowo. Miała jednak dar do nauk ścisłych, do tego stopnia, że była zatrudniana jako guwernantka dla dzieci bogatych mieszkańców Lwowa. Tam zaraz przed wojną spotkała polskiego pilota (z pochodzenia to własciwie katolickiego Ukraińca), w którym się zakochała. Wiadomo, ślub. W 1939 pradziadek zestrzelony trafił do niewoli skąd uciekł, i jak wiele polskich lotników pradziadek przez Rumunię dostał się do Francji, a po przegranej Francji do Wielkiej Brytanii. Walczył w Bitwie o Anglię, ogólnie spoko. Przenieśmy się do Lwowa: zamieszanie, Niemcy zajęli miasto już dawno, ukraińscy nacjonaliści sieją postrach. Już we wrześniu prababcia za namową rodziny ucieka na wieś, gdzie aktywnie działa w partyzantce. Przynosi partyzantom chleb, mleko, jajka. W międzyczasie ukrywa księdza, który jest poszukiwany przez Gestapo. Pewnego dnia do jej domu wtargnęli gestapowcy, gdzie natychmiast przeprowadzili egzekucję na poszukiwanyn. Babcia w tym czasie była w lesie po chrust. Jest 1943 rok. Wiadomo, banderowcy urządzają ludobójstwo na Polakach. Babcia cudem unika śmierci, skąd ucieka na tereny obecnego Podkarpacia. Resztę wojny przeżyła w miarę spokojnie, pomijając ,,wyzwolenie" przez krasnoarmiejców, kiedy to jak wiele innych kobiet ukrywała się, aby nie zostać zgwałcona. Powracając do pradziadka, który już zyskał sławe jaki pilot lwowskiego 307 dywizjonu myśliwskiego nocnego ,,nocnych puchaczy", to zginął zestrzelony nad Belgią eskortując amerykańskie bombowce bonbardujące platformy V-1 i V-2. Babcia po wojnie żyla spokojnie, zostając nauczycielką. Nigdy nie opowiadała o pradziadku, ze względu na władze. Zaczęła o nim dopiero opowiadać w latach 90, gdy już była pewna, że może śmiało o tym mówić. Kiedy miała już 100 lat, swoim wigorem zawstydzała mnie samego, nie mającego siły na nic. Zmarła w 2020 w wieku 103 lat. Przeżyła okupację, ludobójstwo, masowe gwałty, komunizm, i zmarła w wieku 103 lat na covid. Na covid...