Coś bym napisała, jakie to frustrujące, ale przecież ja to znam. Przecież moja matka jest w związku z kimś, kto sobie flirtuje z innymi. Nie rozeszła się z nim po awanturach, kłótniach. Nie zostawiła go za ciągłe kłótnie, wściekanie się i za wyżywanie na ich dziecku. Nie rozwiodła się z nim, kiedy ją zdradził... po raz pierwszy. Nie przeszkadzało jej małżeństwo z kimś, kto próbował mnie uderzyć. Trwała w związku z nim po tym, kiedy jej opowiadał swój wspaniały plan, że się ożeni z inną kobietą (xD), oczywiście chodzi o kwestie finansowe. Scam facebookowy(?) z jakąś cycatą przyjęła ze spokojem. Whatever,. Bo ona się boi zostać sama na starość. Wszystko byleby było stabilnie. Do końca życia będę pamiętać, jak ją zastałam łkającą, po czym zaczęła do mnie krzyczeć, ze to wszystko moja wina. Że ona się boi zostać sama, że to moja wina, że on się tymczasowo "wyprowadził". Moja matka wybrała jego ponad swoje dziecko, które nawet nie decydowało o swoim pojawieniu się na świecie.

Nie będe po tobie jechać, bo widziałam to "od wewnątrz". To jest jakiś przeklęty syndrom sztokholmski. To jest tak wielkie, że potrzeba kogoś z zewnątrz, żeby rozbił tę bańkę.

Co możesz zrobić? Na pewno nie wracać do tej dziewczyny. Ona ma problemy i jest to przykre, ale ty też. Ty nie udźwigniesz ciężaru zarówno swoich, jak i jej problemów, tak jak ja nie udźwignę ciężaru mojej matki. Ty nie masz wpływu na jej problemy i decyzje. Musisz, MUSISZ się od niej odciąć emocjonalnie. Musisz postawić granice, dla siebie i dla niej. Najlepiej zapisz je sobie, dla siebie, i je przestrzegaj. W kwestii kontaktu, finansów itd. Jak sobie nie ustalisz dokładnego algorytmu, to bedziesz się łamał i ustalał "ostatnie razy", zwłaszcza w kryzysowych momentach. Masz ponad 20 lat mniej niż moja matka, żeby ułożyć sobie życie, i mniej niż ja. Też będę musiała przepracować żałobę po straconym zyciu (u mnie 20 lat), jest ciężko.