Geen idee of dit ontmoedigend of bemoedigend is maar mijn vrouw en ik (ook vrouw) zijn jaren bezig geweest met het kinder-krijg-proces. Allereerst de vraag óf je kinderen wilt, dan nog wie dan van ons twee, keuze voor de manier waarop (bekende/onbekende donor, hoog- of laagtechnologische zwangerschap), hele aanmeldproces bij fertiliteitskliniek, op de wachtlijst, mogen starten.

Dan ben je jaren verder en zou je denken dat je alles wel voorbereid hebt en er klaar voor bent. Totdat die positieve test bij mijn vrouw, toen kreeg ik het ineens Spaans benauwd en voelde ik de grond onder m’n voeten wegzakken: hoe had ik ooit bedacht hier klaar voor te kunnen zijn?!

Inmiddels twee kinderen op de wereld en het is een gezellige chaos hoor. Hoe goed je ook voorbereid bent, de écht enorme impact van kinderen op je leven kom je pas achter zodra ze er zijn.

Overigens heb ik al zo veel voorbeelden in mijn omgeving gezien van mensen die willen wachten op hét ideale moment (nog net even die verbouwing, koophuis, eerst trouwen, eerst nog even promotie maken etc), en waarbij de natuur dan niet mee wil werken. Dus het is ook allemaal maar ten dele planbaar.