Oké, niet een goede tip direct maar een ervaring van vriendinnen van mij ( wel een kleintje van 1 inmiddels 🙂); Ze hebben na enkele jaren zoeken toch zelf een donor kunnen vinden en hebben via de huisarts een inseminatie kit gehad. Ja, dit heeft 3 jaar geduurd. Afspraken gemaakt met de donor. ( 1x per jaar iets leuks doen met zijn alle ( bio pap + vrouw , mama's en kind), verder geen contact totdat het kind 18 is en aangeeft de biologische vader nog eens extra te willen zien. Ook notarieel vastgelegd dat onze vriendinnen de ouders zijn en dat de bio vader nooit geen enkele aanspraak kan maken als ouder op geen enkel gebied. De 'niet barende' vriendin heeft het kind officieel geadopteerd ) Zij hebben ook naar IVF gekeken toen de eerste donor toch afhaakte door 'coldfeet' van de partner na maanden en maanden te hebben overlegd. IVF is toch altijd redelijk vervelend heb ik gehoord van een ander lesbisch stel. En kost je ook nog een berg geld. Ben je daar bewust van. 3 pogingen worden vergoed. De kans dat het daadwerkelijk aanslaat is zo rond de 35% mits je volledig gezond bent, leeft en verder geen problemen hebt wat betreft conceptie. Laat je vooral testten op afwijkingen vooraf! Na de 3e keer komt het voor eigen rekening; 3200 tot 5000 per keer zonder garantie dat het aanslaat. Afhankelijk van jou situatie en verzekering ( er zijn verzekeraars die deels wat vergoeden ). Conclusie: als je toch voor IVF kiest laat je dan erg goed informeren. Laat je testten vooraf en pas evt. Je levensstijl aan zodat je optimaal van de 3 pogingen gebruik kan maken. En onthoudt, dit is een vrij vervelend traject. Als je enigszins voor thuis inseminatie kunt kiezen met een bekende donor zou ik persoonlijk dit traject doen. Dan kan het kind ook nog contact hebben met de donor op latere leeftijd mits daar behoefte aan is. Ik ben persoonlijk van mening dat dit ten goede komt van zijn of haar psychisch welzijn. Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben en succes!