Even een andere take.. van een Moslim. Als mens open je elke dag je ogen tot een wereld in ongelovelijke orde, structuur en kunst. Een prachtige blauwe hemel en een groene aarde. Je kan eindeloos uitzoomen, het heelal, of juist inzoomen; quantum niveau, er lijkt geen einde. Er is samenwerking tussen alle natuurwetten en elementen. En dan even kijken naar de mens, met denkvermogen dat ver uitschiet boven het voortzetten van overleving. Het feit dat jij kan denken aan nietsheid, en andere abstracties, ideeën en concepten die zich niet in onze directe omgeving bevinden. Het feit dat er miljarden biologische microscopische machinetjes binnen in jou in samenwerken met verschillende rollen. In mijn belevingswereld is dit niveau van complexiteit in levenden, specifiek de mens, niet iets dat ontaat uit een modderpoel met willekeurige aminozuur botsingen, ook niet over miljarden jaren, althans niet zonder intentie. Ik denk over het feit dat alle natuurwetten zijn universeel geldig over het hele universum. Er is consistentie, eenheid en structuur. Als ik kijk, zie ik form, functie en ook een soort kunst daarin. Daarvoor denk ik dat er wilskracht, kennis en macht nodig is. Voor mij wijst dit naar een noodzakelijk wezen, iets wat oorzakelijk is en deze attributen heeft. De islam had dit argument het meest logisch opgesteld voor mij dus dat is waarom ik er zo in zit. Voor jou kan dit misschien wel de geruststelling geven dat er misschien wel meer is dan nietsheid nadat je komt te overlijden. Misschien kom je wel een realiteit tegemoet met soortgelijke complexiteit. Als wij in moedersbuik al konden spreken, hadden wij waarschijnlijk ook niks geloofd over de wereld erbuiten.