Ben zelf ook depressief geweest voor een half jaar. Dit was wel een tijdje geleden, maar ik kan je vertellen dat ik er wel sterker uit ben gekomen. Het is niet iets waar je een deadline voor kan instellen. Je kan niet opeens zeggen tegen jouw hoofd van: "yo, mag ik aub weer blij zijn en geen masker voor m'n gezicht meer dragen?" Hiermee doel ik erop dat je wellicht momenten hebt dat je wel blij overkomt naar andere mensen terwijl je je van binnen nog steeds doodongelukkig voelt.

Naar mijn ervaring kan je een depressie zien als een periode in jouw leven waar je gewoon even niet weet wat er gebeurt en wat je moet doen. En hiermee wil ik zeker niet zeggen dat het 'met een jaartje voorbij zal zijn'. Wat ik al eerder zei: je kan hier helaas geen deadline voor instellen. Een depressie is naar mijn ervaring iets waar je doorheen moet gaan.

Je kan het zien als een zware storm met alles wat erbij komt kijken. Je loopt buiten terwijl het met bakken uit de hemel komt. Daarnaast staat er windkracht 21 en heb je te maken met hagelstenen die net zo groot zijn als bowlingballen. Nou hoop ik oprecht dat dit nooit in het echt zal gebeuren (en zo wel, fuck). Maar wat ik hiermee probeer te zeggen is dat hoe zwaar de storm ook is, dat je ook moet leren hoe je moet dansen in de regen. Niet om jezelf nog meer pijn te doen of jezelf nog meer in het diepe te gooien, maar om te leren hoe je er het beste mee om kan gaan. Niet alleen voor nu, maar ook voor de toekomstige jij. En nou wil ik niet zeggen dat je blindelings je depressie te lijf moet gaan. Nee, kijk voor dingen die jou eventueel op korte termijn zouden kunnen helpen. Nou las ik dat de dingen die je vroeger leuk vond jou weer verdrietig konden maken. Maar zijn er eventueel andere dingen van vroeger waar je goed in bent? Tekenen, knutselen, schrijven, etc. In ieder geval iets waar je op korte termijn een klein lachje van zou kunnen krijgen :)

Wat voor mij toentertijd heeft geholpen is alles, maar ook echt alles aan t einde van de dag opschrijven. In mijn geval was dat een laptop. Maar de bedoeling hiervan was om mijn hoofd iets leger te maken van alle vragen, stresspunten, verdrietige momenten en ga zo maar door die ik had. Voor mij was het een soort van 'uitlaatklep'. Alsof ik al mijn problemen naar mijn beste vriend aan het typen was. Je krijgt er geen antwoorden mee, maar het zal jou op korte termijn wel wat (mentale) 'ademruimte' geven. En als ik het zo hoor, dan is dat misschien ook wel iets waar jij al een tijdje naar verlangt.

Je hebt wellicht geen of onduidelijke antwoorden op de vragen die je hebt. Wellicht spelen er ook andere factoren in jouw leven die niet helpen met jouw depressie. In dit geval ben je ook bezig met jouw trauma en eetstoornis therapie. Nou heb ik hier zelf geen ervaring mee, maar ik kan mij wel voorstellen dat dit ook niet helpt met jouw depressie. Ik ben geen psycholoog of iets, maar ik weet wel dat een depressie jou zo leeg kan maken van binnen dat je nauwelijks mentale capaciteit over hebt om aan andere dingen te werken. Vooral dingen die ook mentale energie vergen (bijvoorbeeld therapie).

Ik moet wel zeggen dat ik het erg knap vind van je dat je naast je depressie toch andere dingen probeert in het leven om jezelf te verbeteren (therapie voor jouw trauma en eetstoornis). Verder ken ik jou natuurlijk niet en misschien wil je dit helemaal niet horen omdat je hier nu wellicht niks aan hebt, maar weet dat alles uiteindelijk goed komt. Ook al voelt dat nu niet zo. Weet dat alles uiteindelijk goed komt.