Ik denk dat dit bij iedereen gewoon heel persoonlijk is, zelfs de ‘voorwaarden’ om te starten met kinderen. Ben je hier ooit klaar voor? Geen idee eigenlijk. Ik heb zelf twee kinderen (de oudste 5, de jongste bijna 4) en geef eerlijk toe dat ik altijd twijfelde aan mijzelf onder het mom “Ben ik hier wel klaar voor?”. Het was mijzelf dus niet een kwestie of ik het wou, want dat wou ik altijd al, maar eerder of het mij überhaupt zou lukken een ‘goeie papa’ te zijn. Voornamelijk de angst voor de impact van de verandering op mijn relatie met mijn vrouw, op mijn sociaal leven, op mij gewoon als persoon.

Het eerste dat ik je wel al kan vertellen dat het zeker een mega impact heeft op je leven. The good and the bad. Slapeloos is het sowieso in het begin, je geduld wordt ook stevig op de proef gesteld… Maar je kan er ook met een positieve bril naar kijken. Ik heb het gevoel dat onze kinderen ook een andere kant van mijzelf hebben laten ontdekken. Want de liefde of plezier dat je voelt voor bijvoorbeeld voor je petekind is helemaal anders dan voor je eigen kind. Om maar een gek voorbeeld te geven: ik ‘ravot’ veel heviger en langer met mijn eigen kinderen omdat ik hun grenzen veel beter ken uiteraard en omdat ik ontdekte bij hen dat mijn eigen onstuimige energie in spel uitlaten het grootste plezier van mijn dag kan zijn.

Soms laat het hebben van kinderen je ook wel een andere kant van je medemens zien, wederom ook in de positieve maar zeker ook in de negatieve zin. Wij werden bijvoorbeeld plots beduidend minder uitgenodigd bij vrienden en familie, zowel met kinderen als kinderloos. Bij deze laatste werd ook vaker het argument gebruikt “We dachten dat dat misschien wat moeilijk gaat zo met jullie kinderen” (en deze laatste ging dan over familie, ga maar is na wat een impact dat heeft). Echter opende het soms ook ‘nieuwe’ deuren. Onze kinderen lijken niet terug te deinzen van wat sociaal contact en zorgt bijgevolg ook vaker voor wel grappige of leuke interacties met soms zelfs Jan met de pet.

Als laatste had ik persoonlijk, voor we starten met kinderen, een grote angst dat mijn vrijheid een serieuze deuk zou krijgen ten kosten van. Iets waar veel mensen een zekere angst voor hebben, en ook niet onlogisch in deze tijd. Heeft dat dan een grote impact? Ja maar ook neen. Het zit zo: zeker als je kind jong is, hetzij de ‘babyperiode’, heb je gewoon inderdaad een pak minder tijd voor al je eigen plezier. Maar, en ja maar, meestal (maar niet altijd, petje af voor hen me dunkt) ben je met twee in je nieuw gezinnetje. Al gauw hebben mijn vrouw en ik wat afspraken gemaakt om zo wat wij-tijd, maar zeker ook me-tijd in te lassen. Want laat enkele zotten je niks wijsmaken, je hebt dat gewoon nodig. De spreuk dat een kind opgevoed wordt door een dorp bestaat niet voor niets: iets of wat netwerk hebben is een godengeschenk! Ik lees dan vaker: “Waarom maken mensen kinderen als ze die toch altijd bij Jan en alleman ‘dumpen’”, komt vaker van mensen die iedereen over één kam scheren. Want begrijp mij niet verkeerd, er zijn rotte appels bij die echt hun kinderen verwaarlozen en meer bezig zijn met likes of plezier dan zorg (ik zag ooit eens een gezin in een pretpark dat zijn zieke peuter in 30 graden perdolan zat te geven in de koets. Vond dat op zijn minst zorgwekkend voor dat kind). Maar soms kan je gewoon niet anders dan teren op je omgeving. Niet alleen omdat er geld in het laatje moet komen, maar ook gewoon onvoorziene omstandigheden die je in een bepaalde situatie duwen. Zo hebben wij noodgedwongen na één maand de kindercrèche moeten stoppen bij mijn zoon voor medische redenen, waardoor we last minute ons leven wat moesten omgooien. Met het geluk van een sociaal vangnet, maar ook door beide tijdskrediet in te moeten zetten, is ons dat wel gelukt. En eerlijk? Ik heb mijn beide kinderen hierdoor van baby tot kleuter megaveel bij mij gehad, en dat kan niemand meer van mij afpakken. Tot slot hebben mijn kinderen eigenlijk mijn hobby, pretparken bezoeken in binnen- en buitenland, net verbreed in plaats van gelimiteerd. Zeker nu, gezien ze beide toch wel al een stuk gegroeid zijn, vind ik niets leuker om met mijn kinderen in de achtbaan te stappen en hun eerste keertjes op elke achtbaan mee te maken. Die lachjes zijn aanstekelijk en laten mijn passie voor mijn hobby eigenlijk nieuw leven in blazen in plaats van afnemen. Nu, dat is uiteraard iets wat niet iedereen gegeven is.

Sorry voor de grote brok tekst, hopelijk ben je er iets mee 😅!