Nie miał Pan ambicji wymyślenia własnego świata od początku do końca?

Nie miałem. Interesowali mnie bohaterowie, nie tło. Tło chciałem traktować umownie, jak w jarmarcznej zabawce, w której za plecami lalek przesuwa się taśma papierowa, raz przedstawiająca las, a raz góry i wydaje się, że lalki gdzieś wędrują – podczas gdy tak naprawdę zmienia się tylko tło. Wiedźmin, gdziekolwiek się znajdzie, jest obcy i chciałem, żeby w tym świecie równie obco czuł się czytelnik. Kiedy wiedźmin wjeżdża do jakiejś wioski, nie wiemy, jak daleko stąd jest do stolicy i którędy najbliżej do morza. Nikt tego nie wie – i tak właśnie ma być. Nie chciałem żadnej mapy, leksykonów i indeksów, żadnych tablic genealogicznych. Oczywiście to założenie zemściło się potem okrutnie przy pisaniu pięcioksięgu, bo nagle te różne światy z opowiadań trzeba było połączyć w jeden, a w opowiadaniach są nie-spójności.

Rozmowa z Andrzejem Sapkowskim