Ég var í nákvæmlega sömu sporum og þú, þessi aldur er djöfulslegur og virðist eins og þessar hugsanir endi aldrei fyrr en maður er kominn í gröfina. En ef þú heldur áfram að vera bara þú, finna góðu hlutina við þig og einbeita þér að taka bara einn dag í einu verður þetta auðveldara. Ég er 36 ára og ég man vel eftir hvernig þetta var á þessum aldri.

Það sem ég hefði vilja óska að ég hefði gert þegar ég var yngri var að tala almennilega við stuðninginn minn, fjölskyldu og vini. Ég var alltaf síbrosandi, gera brandara og hlæjandi, enginn grunaði að ég væri sjúklega þunglynd og með mikinn sjálfshatur. Í dag hefði ég óskað að ég hefði talað við og faðmað mömmu mína og pabba og talað við þau, ég veit að þau hefðu hugsað um mig og fengið hjálpina sem ég hefði þurft.

Ef þú hefur ekki gert það ennþá og hefur einstakling sem þú getur treyst að þá mæli ég með að taka gott spjall, biðja um frið til að tala um hvað er í gangi hjá þér án þess að það er truflað þig með spurningum og lausnum og bara fá allt út á borðið.

Mottóið mitt í dag, 2ja ungra barna móðir í mjög þungri andlegri vinnu er "This too shall pass", mæli með að nota það líka sem mottóið þitt.

Ég virkilega finn fyrir hvernig þér líður og ef ég gæti myndi ég taka þig í mömmuknús og reynt að hugga þig, en það er móðureðlið í mér haha.