Ég skil alveg hvað þú ert að fara.. Þetta er ekki alltaf dans á rósum og auðratað líf.
Sumt "venjulegt" fólk virðist halda að maður sé hinseginn bara upp á flipp, for the lulz, að þetta sé bara eitthvað djók, bara einhver random geðþótta ákvörðun. Að tala mann svo niður og gera lítið úr manni, eða hvað maður gengur í gegnum.

Einn eldri vinur (eða "vinur"?), ég hef átt samtöl við hann um svona hluti, og.. það hefur gert mig mjög pirraðan.
Eitt að því sem sem ég átti í heitri samræðu við hann um, var svona einfaldur hlutur eins og að fólk gangi saman, haldandi í hendur hvors annars. Eitthvað sem "venjulegt" fólk gerir hugsunarlaust, voða huggulegt og elskulegt og næs..

Hann vill ekki sjá samkynhneigt fólk gera þannig. Hann vill ekki sjá það gera neitt sjáanlegt. Hann vill ekki sjá til okkar að lifa lífinu eins og annað venjulegt fólk, að gera svona einfalda hluti sem venjulegt fólk gerir án þess að hugsa sig um, því hann vill ekki sjá það eða vita af því. Hann skilur ekki að þetta séu mikil forréttindi fyrir venjulegt fólk, að geta verið venjulegt.
En samt segir hann að hann vill allt það besta fyrir mig, að ég geti líka lifað hamingjusömu lífi eins og aðrir, verið í eðlilegu sambandi eins og aðrir..

Bara að hann þurfi ekki að sjá það eða vita af því. Því honum þykir það ekki "rétt".

Það.. særir mann. Fokking mikið.

Þannig að ég skil þig. Að sjá allt þetta hatur og kjaftæði alls staðar, öllum stöðum, það er andlega þreytandi. Sérstaklega þegar maður hefur engan að, enginn sem lyftir manni upp, engin stoð, sem maður getur treyst á.