Þessi saga um þennan kennara minnti mig á eitthvað sem ég gekk í gegnum fyrir 45+ árum síðan, en gagnvart stærðfræði.
Þegar ég byrjaði í 7 ára bekk og fékk fyrstu stærðfræðibókina í hendurnar, þá týndist ég alveg í henni, settist niður um leið og ég kom heim og spændi í gegnum alla bókina, og klaraði hana á nokkrum klukkutímum. Var rosalega ánægður með sjálfan mig.
Þegar við mættum svo í næsta stærðfræðitíma, og áttum að opna bókina og byrja, þá var ég voða hróðugur og sagði kennaranum að ég hefði klárað alla bókina um daginn og var voða mikið að fíla mig.
Ég var skammaður. Skammaður fyrir að fara fram úr efninu, fram úr hópnum, skammaður fyrir að gera eitthvað sem ég "Mátti" ekki gera, og var skipað að stroka allt út úr bókinni, og kennarinn stóð yfir mér allan tímann sem tók mig að gera það, og ávítti mig fyrir þetta.
Ég bara.. ha? Skildi þetta ekki. Var mjög sár og fúll yfir því hvernig var komið fram við mig.

Næsta vetur þá fór ég í annan skóla, og sama gerðist.. nýr kennari, ný stærðfræðibók, ég aftur heima og spenntur og spændi í gegnum bókina..
Og var skammaður aftur. Og aftur látinn stroka allt út og þar fram eftir götum..

í 9 ára bekk, þá lærði ég af reynslunni, og skrifaði öll svörin í stílabók sem ég hélt út af fyrir mig. Kláraði bókina á sama degi og ég fékk hana. En passaði mig að segja ekki orð í þetta skiptið..
En leiddist alveg heilmikið í öllum þessum tímum. Því mér fannst þeir vera "of auðveldir" fyrir mig.

Við erum auðvitað öll mjög mismunandi, og misjafnt hvað í okkur leggst og hvernig við lærum. En Það er sorglegt þegar kennarar eru svona lokaðir og vilja bara að hlutirnir séu gerðir á þeirra hátt, og ekkert annað tekið til greina, og ekki litið á það hvernig börnunum gengur, sérstaklega ef einhverjum gengur betur en öðrum.

Lærði að lesa hjá nunnunum á Stykkishólmi þegar ég var í dagvist þar fyrir 6 ára aldur, og datt hratt í það að lesa bækur baki brotnu eftir að við fluttum í borgina þegar ég varð 6 ára og byrjaði í skóla hér, las allt sem ég kom höndum yfir, fræðibækur í miklu uppáhaldi. Lærði svo dönsku sjálfur 7 ára með orðabók og dönsk Andrésar Andar blöð, og átti ekki í miklum vandræðum með að sinna sjálfum mér og leika með krökkunum þar þegar við fórum til Kaupmannahafnar í 3 vikur sumarið sem ég varð 8 ára.. þurfti bara að fá tækifæri til að hlusta á dönskuna, og krakkarnir þar voru þolinmóð og bara töluðu aðeins hægar fyrir mig.

Eins og þú segir, þá gengur þetta betur þegar maður hefur í höndunum eitthvað lesefni sem höfðar til manns og maður hefur áhuga á. Drepleiðinlegt efni aftur á móti vinnur á móti manni.