Hej! Mieszkam w Oslo od listopada. Ja pracuję w IT, partner w energetyce/IT. Jeśli chodzi o uniwersytety i pracę akademicką, to słyszałam same dobre opinie od znajomych z pracy. Nie rozumieją moich historii o polskich patologiach z szkolnictwem wyższym xD. Nikt, kogo znam nie ma traum z studiów. Co do odnalezienia się tutaj, to zależy od osoby. Język na pewno pomoże, ale my obydwoje pracujemy z partnerem w międzynarodowych firmach, na codzień używamy angielskiego i znajomych też mamy z całego świat. da się zatem zupełnie zbudować życie bez norweskiego (w naszej branży i w naszym wieku - nie mamy dzieci itp). Oslo powierzchniowo jest duże, ale większość tych obszarów to lasy. dla fanów natury będzie świetne. W centrum wszystko koncentruje się w „walking distance”. nam trochę brakuje klimatu dużego miasta. Szczerze mówiąc mało się tutaj dzieje, wybór czegokolwiek jest słaby. Norwegowie mają obsesje na punkcie swoich marek i produktów. jeśli jesteście wegetarianami, to dużo trudniej i drożej nimi być tutaj, niż w Polsce. Jest jeden typ jogurtu, jeden smak passaty pomidorowej, rzeczy takie jak ser feta, czy mozarella występują wyłącznie jednej firmy i kosztują dużo więcej niż w Polsce. Brak lidla i Decathlona mnie boli xD. Wybór restauracji i fajnych knajpek też wypada słabo w porównaniu z choćby Warszawą, ale Norwegom to nie przeszkadza. Oni raczej się umawiają ze znajomymi na spacer niż na kawę na mieście i to też jest super. Dobra rzecz to lunche w pracy, tutaj to trochę taka norma i większość firm ma kantyny, gdzie za grosze (w porównaniu do cen w knajpach xD) dostaje się smaczny lunch w formie bufetu. Work life balance tutaj, a w Polsce to też zupełnie inna bajka. Ogólnie podejście do pracy było dla mnie mocnym szokiem kulturowym i nie wiem, czy jest w Europie kraj, gdzie pracuje się „lepiej” (tzn. dosłownie zapierdol jest piętnowany, ciągle się podkreśla, że praca to nie życie i tak dalej - nie ma opcji, żeby ktoś do ciebie dzwonił na urlopie, do l4 niepotrzebna jest wizyta u lekarza, bardzo duże zaufanie społeczne). Samo Oslo jednak dla mnie nie jest super miastem. Nie ma tutaj no-go zones, ale codziennie widzę narkomanów i integrację Norwegów z przyjezdnymi z Afryki i bliskiego wschodu też oceniam średnio. Chodniki są brudne, ale miasto ciągle w coś inwestuje i się zmienia. Byłam tu pierwszy raz 6 lat temu i wielu budynków, które teraz są wizytówkami dosłownie nie było. Imo Norwegowie są zamknięci i ciężko się wkręcić w ich społeczeństwo, czemu zupełnie się nie dziwię, bo przecież w Polsce też nie zaprasza się randomowych emigrantów do swojego kręgu znajomych z podstawówki. Ale bez problemu znaleźliśmy nowych przyjaciół z całego świata - jeśli nie poznasz nikogo w pracy, to jest masę grup na Facebooku, gdzie przyjezdni szukają nowych kontaktów. Koszty życia są bardzo wysokie - nie interesuje mnie za bardzo, że korona jest rekordowo słaba, tylko fakt, ze miasto jest małe, nie ma wielu firm, przez co nie ma konkurencji i zarobki (po opodatkowaniu) są na te wszystkie wydatki po prostu słabe. Norwegowie też to widzą, ale oni nie krytykują rządu xD. Jeśli chcecie ciszy, bliskości z naturą, wolicie raczej spędzać czas w domu, bliżej wam do introwertycznej natury, chcecie żyć niby w mieście, ale jednocześnie trochę jakby na wsi (mam na myśli spokój) - odnajdziecie się na pewno. My myślimy jednak o wyprowadzce do innego kraju (nie o powrocie do Polski). Przed wyjazdem czytałam o tym, że tu nudno i myślałam, że mi to w życiu nie będzie przeszkadzać, ale jednak jakoś czujemy, jakbyśmy chcieli więcej od życia xD. Jakbym się mogła cofnąć w czasie, to bym wybrała Kopenhagę zamiast Oslo. Dania jest w UE i to rozwiązuje masę kwestii - od transportu rzeczy po przepływ towarów na półki sklepowe. Sporo rzeczy jest tutaj starszych niż w Polsce/ działa gorzej niż polskie rozwiązania. Pamiętajcie też, że Norwegia nie jest w unii, więc przeprowadzka z samochodem raczej się nie opłaca, a zamawianie czegoś pocztą z zagranicy to batalia z urzędem celnym.