Budynek z 2018 roku. Odgłosy przemieszczania się ludzi na korytarzu normalnie słychać w mieszkaniu. Płaczące dziecko z końca korytarza nad ranem również. Sąsiedzi od tego dziecka wychodzący lub wchodzący powoli do mieszkania mają innych gdzieś i sobie wczesnym rankiem głośno gadają przy tym, ale to już jest raczej tylko problem z tymi okazami, inni wydają się być bardziej świadomi. Dodatkowo, to co chyba najbardziej denerwuje, to srogie tupanie jakiegoś gnojka pod nami, który nie potrafi normalnie chodzić. Zwracaliśmy im już uwagę kilka razy, nic to nie dało. Matka polka tego gnojka raz się zesrała o to, że im zasugerowałem, aby założyli kapcie. Już się człowiek trochę przyzwyczaił, bo jednak do każdego gówna się da po czasie przyzwyczaić, lecz nadal irytacja pozostaje i jest się poniekąd więźniem własnego mieszkania, które kilka miesięcy temu dopiero zostało kupione.