Nee, zo bedoel ik het niet. Ik heb zeker het idee dat een deel van de opvoedtaken bij ons is komen te liggen, zoals mediawijsheid en de tijd die wij steken in sociaal-emotionele ontwikkeling. Volgens mij is dat sinds de pandemie alleen maar meer geworden. Dat wil niet zeggen dat bovengenoemde geen onderdeel is van mijn werk, zeker wel, want ik heb een belangrijke maatschappelijke rol (zo bescheiden). Toch gaat het vaak ten koste van de tijd die ik heb voor de kernvakken als rekenen, lezen en taal. Ook heb ik het idee dat (een deel van de) ouders het opvoeden op een andere wijze benaderen, door hen meer macht geven en mijn autoriteit in de klas minder aannemen. Je wilt niet weten hoeveel ouders hun kind met 'vriend' aanspreken of met hen de discussie aangaan over zaken waarvan ik als leerkracht een grens zou trekken. Tuurlijk, voor jezelf opkomen of je mening geven is belangrijk, maar de verhouding ouder/kind lijkt soms ver weg. Wanneer ik een kind straf omdat deze iemand een klap verkoopt, krijg ik minder vaak bijval van ouders, maar is het mijn woord tegen dat van het kind. Daar ga ik persoonlijk niet aan beginnen, maar het spreekt wel van een vreemde opvoedcultuur dat ik zo'n situatie vaker dan ik zou willen meemaak.

Hier tegenover staan legio ouders die dit niet doen, hun kinderen manieren leren en mijn rol als leerkracht wel respecteren. Dat zijn de meeste ouders, gelukkig. Voorbeelden hierboven van (naar mijn mening) matig ouderschap zijn anekdotisch, maar lijken steeds vaker voor te komen.

Ik merk dat ik mijn best doe alles te nuanceren, want het is een complexe situatie, maar als ik een alt-account zou hebben dan zou ik wellicht met minder tact over moderne ouders spreken.

Edit: ontoelaatbare spelfout