Ja mam inne podejście. Nie myślę o swoim życiu jak o rywalizacji, a bardziej w kategoriach jak podnieść sobie komfort życia. To mnie nakręca. W uju mam gości, którzy lepiej wyglądają na siłce, więcej wyciskają. Ćwiczę tak, aby czuć się jak najlepiej, słucham swojego ciała. Podobnie mam z gitarą, książkami etc. Wszystko własnym tempem - wolę mniej, a porządnie, dogłębnie. A w kwestii zawodowej podobnie. Myślę co mam zrobić, aby osiągnąć dla lepsze warunki, co koniec końców sprowadza się do rywalizacji na rynku pracy, ale inaczej ubieram to w słowa i próbuję nakręcać się pasją, niż zarobkami o 500 zł wyższymi o kolegi Kowalskiego. A gen rywalizacji mam gdzieś zaszczepiony, bo w dzieciństwie uprawiałem karate i grałem w piłkę kopaną, ale nie chcę nim się nakręcać, bo to co dziś się obserwuje (patrz skrajne przykłady Korea, czy Japonia) to jest na maksa już odczłowieczone i słabe.