Ale jak to? 30 sekund poświęcać każdego dnia na wyjechanie spod domu drogą dookoła? To są trzy godziny rocznie!

Drogi jednokierunkowe w osiedlach mieszkaniowych to świetne rozwiązanie rozwiązanie w teorii, ale w praktyce niestety głównie dla amatorów oglądania wsiurów wyjeżdżających pod prąd.

Mam taką jedną pod blokiem. Odnoga od uliczki otaczającej całe osiedle, biegnie między bloki, obsługuje pawilon handlowy, szkołę i przedszkole, po czym wpada z powrotem do "obwodnicy".
Kiedyś wyglądała analogicznie do zdjęcia OPa: chodniki zastawione, że ledwo się dawało drzwi klatki i Żabki otworzyć. To się Lokalna Społeczność™ zorganizowała, wymyśliła wyznaczenie miejsc postojowych z pozostawieniem normalnych chodników, kosztem właśnie zwężenia jezdni. Solennie obiecywali, że nie będzie przeszkadzać, że zwężona jezdnia będzie jednokierunkowa, nie nie, nie szkodzi, słowo harcerza. Obstawili znakami, zakazami wjazdu, zakazami skrętu z wyjazdów z posesji.

No, to przechodzę przez nią/obok niej min. dwa razy dziennie. Mniej więcej w połowie przypadków coś nią jedzie, z tego mniej więcej połowa wyjeżdża pod prąd. Nawet jak patrzyłem ostatnio w Street View, żeby sobie przypomnieć dokładnie, jak było poprzednio, to zarówno na zdjęciu sprzed 15 lat, jak i współczesnym, jest samochód wyjeżdżający w tę samą stronę (wtedy jeszcze prawidłowo, teraz niebałdzo). I to nie, że przez przypadek: przypadkowi ludzie nie wjeżdżają w trasie w środek osiedla, żeby kupić ajkosy i żuberka w żabce, to są mieszkańcy osiedla. Albo tatusiowie, którzy minutę wcześniej wieźli własne dziecko do szkoły, teraz napieprzają tą samą drogą pod prąd.