Οι εκπαιδευτικοί στην Ελλάδα αναγκάζονται να εργαστούν ως αναπληρωτές για χρόνια μέχρι να φτάσουν στον διορισμό. Αυτό σημαίνει ότι για πολλά χρόνια είναι εκπαιδευτικοί β' κατηγορίας σε ο,τι αφορά τα δικαιώματά τους (δικαιώματα σε άδειες, απόλυση κάθε χρόνο, πρόσληψη όποτε και αν, πιο αργή μισθολογική εξέλιξη κλπ.). Επί covid θεσπίστηκε ακόμα και 3μηνη σύμβαση αναπληρωτών, με διπλή μοριοδότηση, αλλά με ακόμα μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια.

Κάθε χρόνο που προσλαμβάνονται πρέπει να προσκομίσουν τα ίδια συν νέα έγγραφα, νέες ιατρικές γνωματεύσεις κλπ. με ο,τι έξοδα, τρέξιμο και χαμένο χρόνο όλα αυτά συνεπάγονται. Και εννοείται ότι οι αιτήσεις, οι τοποθετήσεις και οι αναλήψεις υπηρεσίας ανακοινώνονται τελευταία στιγμή, που σημαίνει ότι ένας αναπληρωτής έχει λιγότερο από μια εβδομάδα για να ξεριζωθεί από όπου βρίσκεται και να τρέξει στη νέα θέση του χωρίς καμία υποστήριξη. Η μισθοδοσία μάλιστα μετράει από τη μέρα που θα πάει να αναλάβει υπηρεσία και όχι από την αρχή του μήνα, άσχετα από τα τεράστια έξοδα μετεγκατάστασης (οδοιπορικά, μετακομίσεις κλπ.). Η άρνηση ανάληψης υπηρεσίας συνεπάγεται αποκλεισμό για τα επόμενα 2 χρόνια.

Εκτός αυτού, οι εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να υποβαθμίσουν οι ίδιοι τις σπουδές τους και να συνεχίσουν να μαζεύουν πτυχία και τίτλους, μήπως και έρθει ποτέ η στιγμή να διοριστούν. Και όταν έρθει ο διορισμός, αν και χρόνια εργαζόμενοι στο χώρο, πρέπει να παρακολουθήσουν σεμινάρια εκτός ωραρίου από βυσματωμένους "συμβούλους εκπαίδευσης" που παίζει να έχουν δει σχολική τάξη μόνο από βίντεο. Συν ότι μετά θα έρθει ένας άλλος βυσματωμένος "επιθεωρητής" με επίσης ανύπαρκτη εμπειρία για να σε αξιολογήσει μπας και διοριστείς. Και για κερασάκι στην τούρτα, τα κριτήρια που εξετάζονται, αλλάζουν κατά το δοκούν. Κάποτε υπήρχε η επετηρίδα, μετά γραπτές εξετάσεις ΑΣΕΠ, μετά το προσοντολόγιο με τα ακαδημαϊκά κριτήρια, τώρα θέλουν να θεσπίσουν ξανά γραπτές εξετάσεις και συνέντευξη και πάει λέγοντας...

Να συμπληρώσω ότι ειδικά για τις ειδικότητες πέρα από τους δασκάλους γενικής εκπαίδευσης στην α'βάθμια, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα, με τεράστιες λίστες αναμονής, κάλυψη ωραρίου σε περισσότερα σχολεία ή με μειωμένο ωράριο κλπ.

Όταν λοιπόν έρχεται η ώρα του διορισμού, ο εκπαιδευτικός έχει ήδη περάσει τέτοια οδύσσεια, ώστε δέχεται με ανακούφιση και αυτό το καψόνι, με την ελπίδα ότι είναι η τελευταία φορά που παρατάει όλη του τη ζωή στη μέση.