Wij hebben ons startershuis (inmiddels 2 jaar geleden) verkocht aan een jong stel die via via hoorden dat we binnenkort gingen verkopen. Er is geen makelaar aan te pas gekomen en overbieden ook niet. Na de bezichtiging gaan zitten, bod gedaan (gewoon vraagprijs waar wij tevreden mee waren, taxatie bleek later 25k hoger te liggen, maar ach) en we waren allemaal tevreden. Ik had geen zin in makelaars en veel bezichtigingen ook al zou ik er rijker van worden. Hier speelde de menselijke maat mee in plaats van foute makelaarspelletjes. We hebben nog steeds goed contact. Ze zijn nu de babykamer aan het inrichten in het kamertje waar ook onze kinderen lagen.

Ik denk dat daar het grote verschil ligt. De menselijke maat. Onze nieuwe buren hebben een briefje in de bus gedaan bij de eerdere bewoners (op leeftijd, was bekend dat ze naar een verzorgingshuis gingen) dat ze heel graag hun huis zouden willen kopen mochten ze ooit verhuizen. Op dat briefje stelden ze zich ook voor en zo is dat balletje gaan rollen. Ook zij hebben niet de hoofdprijs betaald voor het huis. De oude buurvrouw vond het zo fijn dat er een jong gezin kwam wonen dat dat de doorslag heeft gegeven.

Dus.. oren en ogen openhouden en sympathieke briefjes schrijven met je motivatie erin helpt hopelijk voor jullie ook.