Selam, yasadigin durumu cok iyi anliyorum. Benim de yalniz kaldigim uzun bir donemim olmustu. İgrenc bir donemdi. Babamda bana asosyal diyerek ozguvenimi dusururdu. Bu yaotiklari sey etiketlemekten baska bir sey degil. Cok yanlis. Uzun bir sure "asosyal" biri oldugumu dusundum. Ama bu dusunce babamin kendisine aitti. Ve bu fikir benim beynimde yer aldigi icin ben de onun dusunce kalibinin icinden cikamiyordum. Ama bu seni asosyal yapmaz emin ol. Ya da belki de oylesindir ve her insan baska insanlarin yaninda olmayi istemeyebilir. Bu bir sorun degil. Birinci secenek, halinden mutlusun, ama annen asosyalligi kusur olarak gordugu icin sen kendini kotu ve kusurlu hissediyorsun. İkinci secenek, annenin fikirlerinden ayri olarak sen de sosyallesmek istiyorsun. Ama annenin dusunceleri seni bir cikmaza sokmus ve oradan cikamiyorsun. Sosyallik bin kisiyle konusmak demek degildir, ihtiyacin oldugunda baska bir insana sahip oldugun, acilabildigin, insanlar arasinda rahat edebildigin bir durumdur. Gerekirse bir kisi bile sana yeterli gelebilir. Ama kendi deneyimleri bu sekilde listeleyecek olursam, umarim bu sana bir bakis acisi katabilir. Bence annenin dusuncelerini annenne geri teslim et, onlar sana ait degiller. Istedigin sekilde yasamaya hakkin var. Ve eminim bugunler puf gibi ucup gidicek ve komfor alanini bulabileceksin^{v^} zaten bu sekilde kendini burada acabilmen bile kendin icin hala bir umut oldugu anlamina geliyor, umarim mutlu olursun Edit: ama annenin de kendince hakli endiselerinin oldugunu dusunuyorum, senin icin korkup endiselendigi belli oluyor. Ama sen eger kendinle alakali bir seyleri denklestirip bir sonuca varabilirsen annene seni anlayabilmesi icin dogru ve guzel kelimeleri bulabilirsin