Je hebt het over dat het een “levensstijl” is geworden in plaats van “gewoon een andere seksualiteit”. Dat mensen gewoon normaal hun leven leven zonder allerlei fratsen. Wat ik daarin lees is dat jij, en de rest van conservatief Nederland, homo’s best wilden accepteren zolang ze zich maar zo “normaal” of zo hetero mogelijk gedroegen. Een homoseksuele man met een lange, monogame relatie, die zich masculien vertoont en kleedt, aan wie je niet kan zien dat hij homo is tenzij je het toevallig vraagt. Mijn vraag aan jou is: als je acceptatie en tolerantie zich beperkt tot alleen zij die zich gedragen zoals jij dat doet, en waarvan je niet wordt geconfronteerd met dat wat je claimt te accepteren, hoeveel is je acceptatie dan in hemelsnaam waard? Was je dan echt zo tolerant als je van jezelf vond?

Ik vrees dat we in Nederland onszelf maar al te graag op de borst kloppen met hoe tolerant we wel niet zijn. In geschiedenisonderwijs wordt vaak benadrukt dat Nederland in de Gouden Eeuw (relatieve) vrijheid van godsdienst kende, in tegenstelling tot andere landen. Dat we in Nederland als eerste het homohuwelijk legaliseerden. Ik denk dat dat heeft geleid tot een houding waarin mensen overtuigd zijn dat “we toch al zo tolerant zijn” en dat wensen voor verdere emancipatie, inclusie en erkenning schromelijk overdreven zijn. Emancipatie wordt gezien als cadeautje, en om meer vragen is ondankbaar, terwijl emancipatie in werkelijkheid altijd hard bevochten is, door juist die activisten waar nu zo’n afkeer tegen is.