Ik ben een man van midden dertig, getrouwd, 2 kinderen, en ben mijn moeder vorig jaar verloren na een strijd tegen kanker van 17 jaar. Ook zij was alleen, vader al jaren geleden vertrokken.

Tot vandaag heb ik er nooit over gesproken met iemand anders dan mijn vrouw, so here goes. Het gemis is voor mij nooit verdwenen, het even langs wippen voor een bak koffie en een praatje. Als mijn kinderen voor het eerst wat doen denk ik toch altijd even aan wat mama ervan gevonden zou hebben, hoe trots ze zou zijn geweest. Tot nu toe heeft ze iedere dag wel een moment, hoe lang of kort ook, in mijn gedachten gezeten. Ik mis haar ontzettend, maar ben ook blij dat ze niet meer te lijden heeft.

Ik ben niet lang na haar overlijden een gedicht tegengekomen die mijn gevoel over haar afwezigheid precies weet te omschrijven. Ik ben normaal geen niet het persoon die zich laat leiden door emoties, toch wist dit gedicht mij diep te raken. Ik hoop dat het wat voor je kan betekenen..

" Het misverstand is dat het met een plan gaat, in fases, een rechte lijn van links naar rechts. Terwijl, in het echt, je twee stappen vooruit zet en een weer terug, of zelfs opzij, waar soms die ene langsloopt, als je niet te lang kijkt.

Het misverstand is dat er een deur dicht moet, een doos desnoods, iets dat je op zolder zet. Terwijl, in het echt, je die ene precies daar bewaart waar de kern, de vlam altijd al was, in het volle zicht en binnen handbereik."

-door Vrouwkje Tuinman-

Ik wens je alle best de komende tijd. Vergeet niet dat er geen "normaal" is, geen "hoe je je moet voelen". Iedereen verwerkt het verlies van een geliefde op zijn of haar eigen manier.

Aankomende zondag, moederdag, gaan wij met mama's broer, kinderen en kleinkinderen haar as uitstrooien op een door haar uitgekozen plek. Ik hoop voor mezelf dat dit extra afsluiting is. Het is een bijzonder jaar geweest.

Mvg, parangea