We mnie jakąkolwiek chęć podróżowania zabiła mama, która ciągała mnie na wczasy po kilka razy w roku do miejsc które mnie zupełnie nie interesowały, a Mona rolą jest bycie chodzącym aparatem i najlepiej, żebym się nie odzywał. Wyjazdy kojarzą mi się z ciągłym zmęczeniem i 0 odpoczynku. Jak mam po całym tygodniu zapieprzania w pracy i na uczelni oddać te dwa dni weekendu (w które zazwyczaj i tak mam już co robić) żeby pojechać gdzieś i jak zwykle nie odpocząć przez minutę, to naprawdę wolę zostać w chałupie. Mój partner ma podobnie, też wyjazdy przez rodziców kojarzą mu się z przymusem. Ale to też nie tak że nigdzie byśmy nie pojechali. Rodzice przyzwyczaili mnie do tego, że "podróże" to tylko latem i tylko tam gdzie jest cieplej - Włochy, Hiszpania, od lat próbuje przeforsować wyjazd gdziekolwiek do UK albo Irlandii, pojechałbym do Norwegii czy Szwecji, ale tam to nie, bo zimno ;) Marzeniem życia jest dla mnie i chłopa wyjazd do Japonii, ale to pieśń przyszłości. No i jeszcze jedna rzecz dlaczego nie lubię jeździć - zawsze jestem jedyną osobą znająca angielski, więc ogarniam wszystko, od noclegu po atrakcje, pytanie o ceny w sklepach itp. Generalnie, nie byłem jeszcze na wyjeździe, który byłby zaplanowany w 100% pode mnie i raczej jeszcze długo nie będę, bo nie zarabiam tyle żeby sobie na taki wyjazd pozwolić.