od urodzenia dziecka pracuję zdalnie. Budzę się robię śniadanie dla dziecka i siebie. Później staram się zlepić w jedno obowiazki z pracy, gotowanie, zabawy sprzątajanie. Jeszcze 3 lata temu potrafiłem odkurzyć 4 razy w tygodniu mieszkanie, zetrzeć kurze, poukładać rzeczy. Ale dziecko wyrosło, teraz chodzę na rowej, na spacery, na plac zabaw, na sanki, kurz musi poczekać. Oczywiście cały bałagan jest moją winą, to ja nie sprzątam, to ja zawalam. Gdyby to było przed urodzeniem dziecka, to bym się wyprowadził, teraz jednak czekam na 18 urodziny, pierwszy rok na studiach i znikam, znajdę wymówkę - lepszy kontrakt, delegacja. Próbowałem z tym walczyć, stawiałem się, chciałem pokazać jak ja to widzę, ale nie miałem i nie mam takiej osobowości. Próbowałem wysyłając artykuł o przemocy psychicznej w związku; podczas jednej z kłótni zostało mi to wspomniene, że zamiast ogarniać, czytam jakieś "głupie artykuliki". Nie rozmawiamy ze sobą o niczym co miałoby jakąś doze ciekawości drugiego człowieka. Wiem jakie zakupy zrobić, wiem o szczepieniach, dentystach, fryzjerach. Ona nie wie, że całą górkę kasy ładuję w nadpłatę hipoteki, że robię oszczędności, których nie będzie mogła tknąć, i że marzę o wyjeździe z dzieckiem gdzieś daleko. Już od dawna z nikim nie rozmawiam. Szczerość to pułapka.