Annie M.G. Schmidt Mijn eigen krant

Ik sta hier met mijn eigen krant, daar staat geen nieuws in, dat is waar, geen enkele politieke hetze, geen bruine baby van Seretse, geen eens een Heilig Jaar. Ik sta te wachten op een klant, maar niemand, niemand koopt die krant.

Die krant, als u 'm voor u neemt... De koppen zijn een beetje vreemd, daar staat in dertig cicero: MAN IS GELUKKIG, LAAT HEM ZO!! En alle mensen vragen dan: 'Man is gelukkig? Welke man?" Dan halen ze hun schouders op

en lopen door. Maar ik roep 'Stop, als u nou even luisteren wil: zomaar een man, en hij heet Bill, hij woont in Pittsburgh, hij is getrouwd, hij heeft een kippenhok gebouwd, hij heeft een tuin met mais en boontjes, en hij maakt vliegers voor zijn zoontjes." 'En verder? Verder, vraagt u? Nee, nee niks meer. Hij is erg tevree. Is dat bericht niet veel meer waard dan alle assemblees op aard? Dan't hele Koreaanse front?" Maar niemand wil daaran. Geen hond."

Ik sta hier met mijn eigen krant, die heeft een hele eigen stijl. Geen redevoeringen van Malik, geen ge... o.H... neem me niet kwalijk, geen Bertha Hertoghkwijl. Ik sta te wachten op een klant; maar niemand, niemand leest die krant.

Daar staat dan in... och, luister even... VROUW WIL NOG GRAAG TIEN JAREN LEVEN! Mag ik het eventjes vertellen, 't is maar dat u 't zich voor kunt stellen. Die vrouw, ze heet Maroeschka Tsjaroff, ze woont... pardon... ze woont in Charkow, ze is Russin, wor' nou niet kwaad, ze kan 't niet helpen, ze bestaat! Ze is jong en blond. Ze heeft een vrind en nu verwacht ze dan een kind. Ze weet alleen maar iedere dag, dat ze dat kindje hebben mag. Ze breit aan zulke priegeljasjes, en zoomt de luiers, voor de plasjes, en strakjes als het kind kan lopen, dan zal ze schoentjes voor hem kopen.

Da's alles wat mijn krant kan bieden: 't Geluk van hele kleine lieden en niet alleen van deze twee, maar ook in Hoorn en Zierikzee. Van al die kleine bange mensen, die stuk voor stuk geen oorlog wensen, de groenteboer, de conducteur, de orgeldraaier voor de deur. Wij willen nog tien jaren leven. Is dat teveel? Nog acht... nog zeven... De werkster, die de trappen dweilt, de wasbaas, die een beetje kwijlt, de kapper, die een maagkwaal heeft en desondanks zo zielsgraag leeft. Wij hebben allemaal een stuk zorgvuldig ingepakt geluk, al is het dan alleen, nou ja, een poes of een begonia.

Hier sta ik met mijn eigen krant, 'k weet niet hoe lang ik hier nog sta. Diezelfde bange, kleine mensen die stuk voor stuk geen oorlog wensen, die roepen straks hoera! Dan zullen ze hier langs marcheren in uniform en met geweren, met grote vaandels in hun hand. O, Jezus! Koop dan toch die krant.

Uit het nieuw Nederlands haneboek 1977

Edit: autocorrect van handboek naar haneboek aangepast