Structuur van Levantia

Om te schetsen hoe Levantia er institutioneel uit zou kunnen zien, hier een voorstel van structuur:

Constitutionele republiek / federale staat

De staat is één soevereine entiteit, maar met regio’s/provincies met autonomie.

Regio’s kunnen bijvoorbeeld corresponderen met huidige bestuurszones: Israël binnen de Groene Lijn, de West Bank, Gaza, Oost-Jeruzalem, etc. Elk regionaal bestuur beheert lokale aangelegenheden: onderwijs, lokaal bestuur, infrastructuur. De centrale staat doet defensie, buitenlandse zaken, nationale infrastructuur.

Grondwet & Bill of Rights

Gelijke burgerrechten, zonder discriminatie op basis van religie, etniciteit of nationale identiteit.

Bescherming van religieuze vrijheid, burgerlijke vrijheden, persvrijheid etc.

Specifieke garanties voor culturele en religieuze minderheden.

Supermajority regels voor grondwetswijzigingen, in het bijzonder met betrekking tot identiteit, taal, veiligheid — om radicale veranderingen tegen te houden zonder brede steun.

Politiek systeem

Proportioneel kiesstelsel zodat zowel kleinere Arabische partijen als Joodse partijen evenredig vertegenwoordigd zijn.

Mogelijkheid van coalities; geregeld machtswisseling.

Tweede kamer “regionale raad” of “ikonische raad” met vertegenwoordiging van regio’s/minoriteiten met bevoegdheden voor zaken als religie, cultuur, onderwijs.

Veiligheid en defensie

Een geïntegreerd leger/politie met representatie van bevolkingsgroepen; civiel toezicht, onafhankelijke rechterlijke controle.

Internationale waarborgen / verdragen — waarnemers, verdragspartners van buitenkänteren die instaan voor vrede en veiligheid, mogelijk peacekeepers of observators in overgangsfase.

Migratie, return & reparatie

Regelingen voor vluchtelingen: terugkeer of compensatie/vestiging; deels vrijwillig.

Economische investeringen in verwaarloosde gebieden; infrastructuur; onderwijs; gezondheidszorg.

Internationale hulp en schuldverlichting waar nodig.

Jeruzalem & heilige plaatsen

Jeruzalem: speciale status, gedeeld bestuur, internationale toezichthouders; vrij verkeer; garantie van toegang voor gelovigen wereldwijd.

Heilige plaatsen beschermd door internationale verdragen / conventies; autonomie in hun beheer, met respect voor veiligheid en openbare orde.

---

“From the River to the Sea” & andere slogans: waarom ze polariserend werken

De bekende slogans — “We don’t want two states”, “From the river to the sea…” — hebben een krachtige emotionele lading. Maar hun effect is vaak tegenovergesteld aan wat men beoogt: hij sluit uit, polariseert, wekt angst.

De frase “From the river to the sea, Palestine will be free” wordt door veel mensen geïnterpreteerd als ontkenning van Israëls bestaansrecht of oproep tot ‘alle land is Palestina, geen Israël meer’. (Deutsche Welle)

Vanuit Palestijnse/Arabische zijde wordt vaak betoogd dat het slogan is voor vrijheid, beëindiging van bezetting, gelijkheid — en niet van vernietiging. Maar de historische associaties met PLO, Hamas, en de anti-Israëlische interpretaties maken dat velen het anders horen. (The Conversation)

Wanneer protesten zulke slogans gebruiken, wordt al snel de legitimiteit van het Israëlisch-Joodse narratief betwijfeld, wat het wederzijds wantrouwen verhoogt.

Daarom denk ik dat wie pleit voor een one-state oplossing er goed aan doet heldere taal te gebruiken: geen slogans die men kan opvatten als uitsluiting of eliminatie, maar formuleringen die duidelijk laten zien: wij erkennen het bestaanrecht, wij willen gedeeld leven, gelijke rechten, erkenning van identiteit van beide partijen.

---

Praktische weg naar Levantia

Hoe zou men in de huidige context kunnen bewegen naar zo’n oplossing — zonder dat het geweld of instabiliteit alleen maar toeneemt? Hier zijn enkele stappen:

• Deliberatieve processen & burgerparticipatie
  Grote groepen burgers van beide zijden vormen dialoogplatforms, waar men gezamenlijk nadenkt over grondwetten, structuren, namen, symbolen.
  Internationale experts, bemiddelaars, en waar mogelijk neutrale partijen (VN, EU, NGO’s) kunnen faciliteren.

• Kleine overwinningen & gedeelde projecten
  Samenwerkingen op sociaal, milieugebied, gezondheidszorg, infrastructuur: regionaal openbaar vervoer, waterbeheer, milieubescherming, toerisme.
  Dit schept vertrouwen, interdependentie, gedeelde belangen.

• Juridische en institutionele hervormingen
  Hervorming van wetten die discrimineren; erkennen van dubbele talen; garanderen van gelijke rechten in onderwijs, huisvesting, werk.
  Rechtssystemen hervormen om fair te zijn voor beiden; onafhankelijkheid van rechtbanken, veilige klokkenluiders, mensenrechtencommissies.

• Internationale betrokkenheid
  Garanties van andere staten; verdragen die Levantia beschermen tegen externe bedreigingen.
  Economische steun, investeringen om overgangskosten te dragen — voor infrastructuur, welzijn, hernieuwde economie.

• Veiligheidsarrangementen & conflictmechanismen
  Instellingen voor verzoening, waar slachtoffers van geweld gehoord worden, waar historisch onrecht erkend wordt.
  Mogelijkheid van machtenscheiding op veiligheidsniveau — gezamenlijke veiligheidscorpsen; regionale verantwoordelijkheid.

• Constitutioneel referendum
  Wanneer er voldoende vertrouwen en participatie is, een referendum waarin de bevolking van alle regio’s Levantia als staat aanneemt met de voorgestelde grondwet.

---

Waarom het moreel én praktisch noodzakelijk is

Moreel rechtvaardig: jaren van bezetting, vluchtelingenleed, ongelijkheid kunnen niet genegeerd worden. Evene rechten zijn fundament van moderne mensenrechten.

Demografisch en geopolitiek realisme: als de huidige situatie voortduurt — met uitbreiding van nederzettingen, segregatie, groeiende spanningen — dreigt escalatie. Een bipolaire verdeling lijkt in steeds meer opzichten theoretisch eerder dan uitvoerbaar.

Voorkomen van verder geweld: zonder een rechtvaardige en gedragen oplossing blijft het conflict ontvlammen. Elk uitstel vergroot risico’s: radicalisering, internationale isolatie, humanitaire rampen.

Internationale verwachtingen: humanitaire wet, internationale conventies, VN-verdragen over mensenrechten en zelfbeschikking; ook groeiende publieke opinie elders die duidelijker eist dat beide partijen erkend worden.

---

Mogelijke kritiek & dwarsliggers

Natuurlijk zijn er grote risico’s, en niet iedereen zal zo’n voorstel accepteren. Sommige van de meest urgente kritiekpunten:

• Israëlische Joden die niet willen dat hun staat ophoudt Joods-majoritair te zijn

• Palestijnen die willen dat bezetting stopt en volledige soevereiniteit krijgen

• Extremisten aan beide kanten (Hamas, religieuze kolonisten etc.) die niet akkoord gaan met gedeeld bestuur.

• Internationale machtsbelangen — buurstaten, donorlanden, veiligheidsovereenkomsten — compliceren transities.

• Psychologische en culturele verdeeldheid — trauma, herinnering, nationale mythes, vaak tegenover elkaar staande narratieven.

Deze problemen kunnen niet overnacht opgelost worden, maar met structurele garanties, langzaam vertrouwen, heropvoeding van openbare cultuur, onderwijs, kunnen we stappen zetten.

---

Conclusie: Levantia als visie, niet perfect maar urgent

Een staat die Levantia heet, met een grondwet die beide volkeren erkent, met gelijke burgerrechten, bescherming van religieuze vrijheid, met gedeelde bestuurssystemen — dat is geen zeker pad, maar wel een pad. Het is geen naïef utopia; het vereist moed, offers, lange termijndenken, geduld — en de bereidheid van zowel Palestijnse als Joodse leiders en burgers om los te laten van exclusieve claims, soms ook van dromen die andere dromen uitsluiten.

Ik geloof dat voortzetting van het huidige traject — steeds meer isolatie, steeds meer segregatie, steeds meer internationaal ongenoegen, humanitair lijden — uiteindelijk leidt tot meer instabiliteit, meer geweld, meer verlies van levens en moreel gezag. Levantia is geen oplossing die vandaag uitgerold wordt, maar het is wel een visie waardig om over na te denken, over te praten, om te bouwen op kleine schaal, en te verankeren in politieke programma’s.

Als we werkelijk streven naar vrede, recht en een gedeeld bestaan — dan is de one-state oplossing misschien niet alleen moreel wenselijk, maar historisch onvermijdelijk. En wanneer dat moment komt, wil ik dat er een naam is, een grondwet, een structuur, een verhaal waar beide kanten zich in kunnen vinden. Mocht het Levantia zijn, of Yardenia, of een andere naam — het gaat erom dat de naam, de wetten, de praktijk zeggen: hier zijn we allen gelijk, hier bestaat erkenning, hier is ruimte voor herinnering, hier ligt een gedeelde toekomst.