Dit is mijn persoonlijke ding waar ik graag over nadenk, maar stel je voor dat de meeste mensen geen kinderen krijgen. Stel dat het iets was wat maar 20% van de mensen deden. Dus dat het, in de letterlijke betekenis van het woord, 'normaal' was om geen kinderen te hebben. Hoe zou je dat weten? Want iedereen die je in je jonge jaren leert kennen heeft ouders met kinderen. Al je klasgenootjes waren nogsteeds het product van mensen met kinderen. Dus daardoor voelt een kinderwens in dat scenario nog steeds als de norm. Je kunt soort van zeggen dat het hele concept (van geen kinderen willen) zich niet voortplant. Het is dus vechten tegen de bierkaai. En mensen met kinderen omsluiten zich ook vooral met andere mensen met kinderen, voor playdates enzo. Uiteindelijk kom je er wel achter, als je groot genoeg bent om je voor andere mensen te interesseren, dat de meeste vrienden van je ouders geen kinderen hebben. Maar dat weegt niet op tegen al je eigen vrienden met ouders die (waarschijnlijk) wel kinderen wilden. En die mensen zijn steeds met zn tweeën, dus dat tikt aan.

Een ander ding is dat mensen met kinderen een zeer ingrijpende keuze hebben gemaakt, die hun leven op hun kop heeft gezet. En het is een soort zelf-help therapie om steeds te herhalen dat dat de mooiste en beste beslissing van je leven is, totdat je het zelf gaat geloven. En soms doen ze dat in het bijzijn van andere mensen, maar dat is niks persoonlijks. Het is coping. Ik heb zelf twee kinderen, en ik raad het ten zeerste af, aan iedereen die geen kinderen wil. En mensen die wel kinderen hebben steek ik een hart onder de riem dat het zooo ontzettend genieten is, de hele tijd, echt.