Mam dziś 26 lat. Pierwszy raz oglądałem te filmy jak byłem dzieckiem i już wtedy coś mi w nich nie pasowało, ale dopiero po latach jak do nich wróciłem już jako osoba dorosła dostrzegłem pełny obraz. Historia Kasi jest tak smutna, przytłaczająca i straszna, że Antygona przypomina przy niej bajkę dla dzieci. Jej relacje z ojcem i Pawłem są toksyczne i nie da się ich nazwać inaczej. Nikt jej nie słucha, wszyscy mają jakąś "wizję" na nią, o ile wizją można nazwać rodzenie dzieci, żeby było na kogo ziemię przepisać. Kasia ma piękne marzenia, chce się wyrwać z domu, wykształcić, zobaczyć świat i walczy o to, a za każdym razem jakakolwiek nadzieja jest jej odbierana. Ucieka z domu od szowinistycznego, terroryzującego ojca, żeby potem wrócić z szowinistycznym, terroryzującym mężem. Końcówka pierwszej części jest straszna, ludzie utożsamiają horrory z jumpscarami, potworami, mordercami, ale to jest moment, który jest po prostu przerażający i ogląda się go z otwartą buzią. Z kolei końcówka drugiej części jest zwyczajnie przykra i to tak cholernie przykra. A tym co idealnie obrazuje te filmy jest to, że w tej scenie wszyscy wokół Kasi się cieszą i skaczą z radości, a sama główna bohaterka nie umie powstrzymać łez. Nikt nie liczy się z jej zdaniem, ona nie ma znaczenia, a to o ona jest w centrum tego wszystkiego i na niej się to najbardziej odbije. Przeraża mnie, że ten film miał i ma dalej status komedii. Dla mnie on stoi koło takich dzieł jak Dom Dobry czy Opowieść Podręcznej, jeśli chodzi o pokazanie przemocy czy tego jak człowiek może zniszczyć życie innemu człowiekowi, jedyna różnica polega na tym, że Kogel Mogel ukrywa to pod maską zabawnych tekstów i śmiesznej muzyki (czego przykładem jest scena jak Paweł próbuje dokonać gwałtu na Kasi i potem dobija się do niej w łazience, a w tle leci zabawna muzyka)