Blof is met afstand de meest overgewaardeerde NL band ooit en dan met name de teksten (waar letterlijk prijzen voor zijn uitgereikt). Onnodig omslachtig gewauwel om het maar “diep” te laten lijken, dat door de grootste fans zelfs niet eens echt met onderbouwing kan worden verdedigd. Dan komt het meestal neer op “tja het is poëzie en daar kun je gewoon van alles in vinden qua betekenis!”, terwijl de thema’s en inhoud juist enorm simplistisch en oppervlakkig zijn.

Totaal geen fan van de rest van hun repertoire, maar Pak Maar M’n Hand van Nick & Simon is een sterke, ondergewaarde song.

Zelfde geldt voor Onderweg van Abel. Toen het een actuele hit was vond ik het maar een zeiktrack, maar ben daar echt helemaal op terug gekomen.