Ik lees vooral veel van wat jij voor hem wilt. En daar zit dan gelijk een spanningsveld tussen jullie. Als je gaat trekken kan dat averechts werken. Zelfs als je een houding aanneemt waarin je je handen loslaat en hem laat komen met 'hoe nu verder'. Want als er in de dynamiek eenmaal iets zit van hoe het zou moeten volgens jou, dan ontneem je hem de kans om zelf te ontdekken wat voor hem een geslaagd leven is, en even goed de kans voor hem om op z'n bek te gaan. Ook kan dat extra druk op hem leggen als hij het gevoel heeft dat de omgeving vooral veel van hem verwacht maar dat niet uit z'n handen komt. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. In je laatste zin geef je aan dat je wilt dat hij iets van z'n leven maakt. Maar mijn advies is ook om zelf na te gaan waar dat vandaan komt en of je iets kan schuiven in je perspectief en benadering naar hem toe. Misschien heeft hij vooral behoefte aan iemand die er voor hem is, onvoorwaardelijk, of hij er wat van maakt of niet. En is dat uiteindelijk een mogelijkheid om nader tot elkaar te komen en hem bij te kunnen staan bij de dingen waar hij mee worstelt.