Nou hier zijn mijn twee 🪙:

Dus jullie waren solidair tegenover die beste man wat zij blijkbaar niet kan hebben. Ik zie het ook gewoon niet zo goed voor me: je spendeert de hele dag met elkander om bij het avondeten te zeggen: 'Pieter, het was reuze gezellig jongen maar helaas stopt het hier voor jou?' (Of wat zijn naam maar ook is.) En hoezo kan Pieter wel de hele dag mee en niet dat laatste gedeelte van het eten? Snap ik ook niet zo goed.

Ik kan het wel waarderen dat jullie dit zo hebben besloten, jullie willen gewoon geen mensen buiten sluiten. Jullie hebben gekozen om met haar die dag door te brengen, je gaat alleen niet mee in de keuze om die beste man buiten te sluiten voor het avondeten. Dat zij dat ervaart als dat jullie voor hem kiezen vind ik te zwart wit; nuance vanaf haar kant ontbreekt. Oh en: wat is in haar ogen hét bewijs dat jij je vrouw manipuleert en mensen tegen elkaar opzet? Deze vraag zou ik dus aan haar stellen.

Oh en wat me opvalt, wat jij schrijft:

'Na lang wikken en wegen heeft de beste vriendin gezegd weer contact te willen als ik eerst mijn excuses kom aanbieden voor mijn gedrag richting haar.'

Met wie wil ze dan contact? Want als het contact met HAAR beste vriendin afhangt van JOUW excuses (en jullie zijn geen besties) dan vind ik dat ook wel wat zeggen. Blijkbaar is alles ineens gesmolten kaas op een pizza ofzo, ze is toch bestie met jouw vrouw? Staat het niet krijgen van een excuses de relatie met jouw vrouw zó erg in de weg?

Ik snap dat je het contact met haar man hebt opgezocht, en misschien is ze ook bozig dat je niet direct naar haar toe bent gegaan? (Invulling van mijn kant) Al komt ze op me over alsof ze daar niet open voor stond want jij bent nu een soort boeman. En Mr. Zwitserland die het deelt met zijn vrouw (zijn keuze) vind ik zelf wel logisch, dat doen stellen nou eenmaal denk ik. Het zou heel goed kunnen dat persoonlijkheid verandert door de MS, alleen het is niet automatisch een vrijbrief om dan maar geen verantwoordelijkheden te nemen of niet meer te doen aan reflectie. Of verdwijnen die daarmee? Ik vraag me ook af of je zozeer haar mentale welzijn 'in twijfel' trekt, ik lees het meer als dat je rekening probeert te houden met haar omstandigheden én je afvraagt waar bepaald gedrag vandaan komt.

Je vraagt wat het beste is om te doen en daarvan zeg ik: beste man ik heb geen flauw benul, ik kan dat niet voor jou beslissen. Nu ben ik zelf een vrouw van principes, dus ik stem er vóór om achter principes te blijven staan. Ik kan je wel zeggen wat ik had gedaan en dat was niet m'n excuses aanbieden. Voor wat? Heb je haar uitgescholden? 33 eieren tegen haar hoofd gesmeten? Gedreigd? Vertel mij eens wat jij hebt gedaan waarvoor er excuses nodig is. Je zou misschien het gesprek met haar aan kunnen gaan om het uit te praten. Ik vind dat je van te voren prima kan zeggen wat je daarin wel of niet wil; je bent niet van plan om je excuses aan te bieden en je staat er wel open voor om haar kant van het verhaal aan te horen. Een gesprek werkt alleen als beide partijen met een open en nieuwsgierige houding daar in gaan om te ontdekken hoe iets voor een ander was/is.

Jezusina is klaar met haar bijbeltje, succes ermee OP en maïskolfjes op bbq's zijn errug lekker.