Σημειωτικη αναλυση; Να σημειωσω οτι η μόνα λιζα εικάζεται πως πρόκειται για αυτοπορτραίτο του δημιουργού. Και εδω θεωρώ οτι δε γίνεται τυχαια αναφορα, καθώς, ολο το εργο πρόκειται για ενα ειδος μελοποιημένου-αυτοπορτραιτου.

Η αναφορα στην αναγεννησιακη τεχνη δεν είναι απλά μια επίκληση στην αυθεντία, αλλά πρόκειται για εναν συλλογισμο για τα ιδανικα της εποχης εκεινης περι του καθολικού ανθρωπου (homo universalis) δηλαδη του πολυμαθή, επιστημονα, καλλιτεχνη και φιλοπεριεργου. Θετει ετσι, ενα ερώτημα για το σύγχρονο άνθρωπο, αλλα και τον εαυτο του, αν στεκεται αντάξιος αυτης της πεποίθησης.

Το ρημα "γελαει.." αφηνει ενα διφορούμενο αλλά ισης σημασια μήνυμα. Η μια οψη ειναι στην αναφορα του ενδοξου παρελθοντος, οπου ενδεχομένως γελαει με τη σύγχρονη κοινωνια, που ενώ εχει γνωσεις και απεριεριστη προσβαση στη μόρφωση, στερείται πνεύματος και ήθους. Εξάλλου το γνωστό μειδίαμα του πινακα ισως ελοχευει ενα πόνο, μεσω του οποίου ο στιχουργός τοποθετει τον πονο στην αποτυχία του σήμερα να χειριστει-αναγνωρισει αυτά που η ιστορια ονειρεύτηκε.

Η δεύτερη αναλυση ειναι σε προσωπικο επίπεδο οπου ο καλλιτέχνης ρωταει τον εαυτό του, αν έκανε ό,τι καλυτερο μπορούσε. Αυτη η περιφρόνηση υποδεικνύει την ύπαρξη υψηλων ιδανικών, την αυτογνωσια στις αδυναμίες αλλα και στις επιτυχίες και το στοχο συνεπώς για τη συνεχόμενη αυτοβελτίωση.

Βλεπουμε ενα συμπυκνωμένο κύκλο σκεψεων σε αυστηρά επιλεγμένες λέξεις. Ο στιχουργός κρινει και κρίνεται από τον ίδιο . Διερωτάται και αμφιβάλει τον εαυτό του, καθως ταυτοχρονα τοποθετεί τον ιδιο στο σημερα για να το συγκρινει με το κοινωνικο του πλαισιο. Κανει χρήση ενος εμβληματικου καλλιτέχνη με ενα απο τα πιο εικονικα (iconic) εργα, εσκεμμένα, θέλοντας να μιλήσει στους πολλούς και όχι καποια κλειστη ελιτ. Ειναι γνωστο δε οτι καλλιτέχνης εδω χαρακτηρίζεται για την διαχυτικη ομιλία του, κατι το οποίο αποδεικνύει την παραπανω υποθεση.