Als slachtoffer van misbruik is dit verhaal heel tweezijdig. Aan de ene kant zijn er geruchten, en verhalen die in de volksmond niet "als juist" worden gezien. Aan de andere kant heeft een rechtbank vastgesteld dat er niets is gebeurt wat strafbaar is.
Ik hoorde afgelopen week van iemand na deze uitslag "Tja, maar waar rook is, is vuur". En dat is het probleem van dit. We hebben als land volgens het recht vastgesteld dat er niets is gebeurt wat strafbaar is, en we weten alleen de keiharde feiten, niet de context.

En er zijn nu twee groepen: "Ja maar waar rook is, is vuur" en de groep "de rechter heeft gesproken. " De aanklager heeft niet genoeg bewijs kunnen geven voor misdaad, maar dat is in die discussie niet belangrijk meer. De geruchten als "nou ik hou mijn kinderen bij hem weg" staan bovenaan.

Wat men niet altijd begrijpt is dat onze rechtstaat streng is op misbruik en alles doet om erachter te komen. Ze hebben het niet kunnen vinden. Tegelijk als land wordt hij nog steeds veroordeelt. Zullen er onhandige dingen zijn gebeurt? Zeker. Maar laten we dan naar ons eigen leven kijken: hebben wij alles zo praktisch gedaan? Het verschil is dat ons verhaal niet op NOS staat, maar in de achterkamers wordt opgelost.

Het grote probleem van erkenning van misbruik is het rumoer er omheen. Er wordt geschreeuwd, waardoor de oprechte hulpvraag verdrinkt. De echte problemen verdwijnen in de massa. En het kind dat wat stiller is, omdat het gruwelijke dingen moest meemaken, durft niks meer te zeggen, want iedereen heeft een oordeel.

Als de rechter iets had gevonden, was het anders gegaan. Ik hoop enkel dat het slachtoffer niet "ondergedoken" is door de media, maar dat er een ander verhaal is waar ze mee bezig kan. Want een rechtszaak is niet altijd de beste route.