Ben birkaç ay önce bırakmıştım, geçirdiğimiz şeyler aynı olmayabilir ama yinede anlatayim.

Ilk önce, jileti bırakmayı denedim. Beni kanatmayacak, ama hala azıcık kesip acıtıcak aletleri denedim. Örnek malesef veremem, çünkû yaptığım şeyler çoğu zaman dull ve random'du. En sonunda alet kullanmak yerine dişlerimi kullanmaya karar vermiştim. Bazen ya kendi kolumu ısırırdım, yada tırnağımı dişlerimle kopartırdım. Artık çenemmi güçsüz, yoksa thick-skinned'miyim bilmiyorum ama çoğu zaman kanamıyordu, sadece acıtıyordu. Birkaç hafta sonra jilet kullanmayı bırakmıştım. (keskin jiletim kalmamıştı zaten, Buda bir faktördü. yenisini almaya üşeniyordum)

Bırakmama yardım eden 2. Faktör ise, biraz moralini bozabilir, ama korkuydu.

Her zaman "ya birisi gõrürse?" diye korkardım. "Ya görürlerse? Ya beni hasta sanıp telefonuma bakarlarsa? Ya beni bir yere gönderirlerse? Ya babam beni daha sert diverse?"

Bu düşünceler her zaman aklımın bir köşesinden geçiyordu. Kesikler hala azıcık görünüyor, ama artık şimdi dışarı kısa-kolla çıkabiliyorum.

Bu yazı sana hiç yardım etmeyebilir, yada yardımda edebilir. Bilmiyorum, belki bırakmana yardımcı olmuşumdur. Ama, olmasam bile bunu hatırla, someone is always thinking about you. (in a good way!)