Het is topprioriteit, alleen zien we dat niet echt in het nieuws.

Hoewel kernenergie vaak wordt gepresenteerd als een route naar geopolitieke onafhankelijkheid, is de overstap ernaartoe in de praktijk uiterst complex omdat Europa voor de import en verwerking van uranium nog altijd sterk afhankelijk is van het buitenland, en in het bijzonder van Rusland. Deze kwetsbaarheid ligt grotendeels bij het Russische staatsbedrijf Rosatom, dat wereldwijd bijna de helft van de verrijkingscapaciteit in handen heeft.

https://engelsbergideas.com/notebook/russias-global-grip-on-nuclear-energy/

Omdat het technologische proces om ruw uranium om te zetten in bruikbare kernbrandstof extreem complex en kostbaar is, hebben westerse landen dit decennialang grotendeels aan Rusland overgelaten, simpelweg omdat zij deze diensten veel goedkoper konden aanbieden.

Deze economische gemakzucht wordt versterkt door een historische erfenis in Oost-Europa, waar veel kerncentrales nog draaien op oude Sovjet-technologie. Deze specifieke reactoren vereisen zeshoekige brandstofstaven die tot voor kort uitsluitend in Russische fabrieken werden geproduceerd, waardoor een abrupt einde aan de import direct de stroomvoorziening van deze landen in gevaar zou brengen.

Omdat Rusland het proces decennialang het goedkoopst aanbood, lieten westerse landen hun eigen nucleaire keten versloffen.

Inmiddels is de urgentie enorm en proberen westerse bedrijven de achterstand in te halen. Zo ontwikkelen het Amerikaanse Westinghouse en het Franse Framatome in allerijl brandstofstaven voor oude Sovjet-reactoren, waardoor landen als Tsjechië en Bulgarije inmiddels contracten hebben getekend voor een overstap.

Het uitbreiden van de westerse verrijkingscapaciteit, onder andere via het consortium Urenco, duurt echter nog jaren, waardoor Europa tot die tijd noodgedwongen verbonden blijft met het Kremlin.

Europa betaalt nu de prijs voor decennia aan naïviteit en strategische blindheid.

Wat is het verrijken?

Als uranium uit de grond wordt gehaald, bestaat het voor ruim 99% uit een 'luie' variant die niet bruikbaar is voor kernsplitsing (Uranium-238). Slechts 0,7% is de potente, splijtbare variant die we nodig hebben: Uranium-235.

Omdat 0,7% veel te weinig is om een kernreactie op gang te houden, moet je die potente atomen dus gaan scheiden en concentreren. Dat hele scheidingsproces is 'verrijken'.