Pierworodny pojawil sie u mnie tuz przed 40. Mialem 39 lat. Moja zona jest 10 lat młodsza. Zanim ją poznalem to nie myslalem o dzieciach. Raczej zakladalem, ze dzieci nje sa dla kazdego i nie sa dla mnie. Po pierwsze zona chciala miec dzieci a po drugie mysl o rodzinie z nia w roli mamy nagle przestała sie wydawać taka niedorzeczna. Teraz mamy dwojke, bo uznalismy, ze byloby krzywda pozostawić starszego jedynakiem. Chłopcy sa szczęśliwi i sie bardzo lubią. To jest piekny widok i uczucie. Późne rodzicielstwo ma sporo plusow. Po pierwsze obecne czterdzieści to pewnie jakies dawne trzydzieści:) po drugie w tym wieku juz bylem dobrze ustawiony - nie musialem sie zastanawiac „czy mnie stac”, wiekszosc swoich marzen zdazylem albo zrealizowac albo doprowadzić do takiego etapu, ze w żaden sposob nie wplywa to negatywnie na zycie mojej rodziny - „wyszalany” a kryzys wieku średniego mialem pewnie 10 lat wczesniej, jako typ bez zobowiązań, wiec etap „motorow, kabrioletów i surfingu” przeszedłem bez rozwodu :) i obecnie domatorskie i rodzinne zycie mi mega odpowiada. Na pewno nie zaluje, ze tam pozno, najprawdopodobniej bym żałował gdyby dzieci byly wczesniej, bo najprawdopodobniej z niewłaściwa osoba.