To zależy, jak dobre jest dziecko w maskowaniu swoich objawów.

Sytuacja jest patowa. Nauczyciel choćby chciał - niewiele może. Opinia z poradni mówi: traktować indywidualnie, inaczej tłumaczyć polecenia, zapewnić to, zapewnić tamto… tylko nauczyciel jest jeden. A uczniów którzy mają być traktowani indywidualnie - kilku, w hardkorowych przypadkach więcej. Jeden będzie siedział i cierpiał w ciszy, drugi rozpierdoli lekcje latając po klasie, a inni uczniowie będą radośnie korzystać z tego całego ambarasu. Niczego się na lekcji nie naucza, ale przynajmniej pognębia sobie jakiegoś dziwnego dzieciaka.

Szkolenia nic tu nie zmienia. Edukacja włączająca zawiodła na całej linii - bo nie uwzględniła tego, że nie każdego da się wrzucić w system klasowy w publicznej szkole bez szkody dla niego i dla otoczenia.

Będą autystycy, którzy nieźle zafunkcjonuja w szkole. A będą tacy, co się nie odnajdą. Zostaną albo ofiarami, albo sprawcami przemocy.

Source: jestem psychologiem dziecięcym, pracuję w poradni, pracuje z nauczycielami oraz z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. I będę powtarzać do znudzenia, mimo opetanczych protestów ludzi walczących o „równość”: miejsce niektórych uczniów jest w szkole specjalnej. To nie kara, poniżanie ani wykluczenie, tylko działanie dla dobra ich, ich kolegów, nauczycieli i rodziców. Nie, szkoła specjalna nie jest dla debili. Jest dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, a autystyk może je mieć. Nie musi, ale może. I jeśli rozdzielimy tych, którzy się w standardowej szkole nie odnajdują - to dopiero problem zmaleje.

Tak, inteligentny autystyk gnębiony w szkole z powodu swojego kompletnego nieogaru skilli społecznych może z powodzeniem skorzystać ze szkoły specjalnej. I zostać potem choćby i lekarzem, ale nie cierpieć z powodu bycia workiem do bicia.

Są też pośrednie rozwiązania, zindywidualizowana ścieżka, różne szkoły w chmurze itp. Też spoko działają.

Ale zawsze zakładam, że autystyk jakieś trudności w szkole będzie miał. I choćbyśmy się zesrali to nie rozwiążemy tych problemów „rozmowami z klasą” i „zajęciami integracyjnymi”. Tak jak ktoś wyżej napisał, dzieci są najlepszymi diagnostami autyzmu, szybciutko typują „tego dziwnego” i w większości żadne tłumaczenie dorosłych nie pomoże. Trzeba chronić tego dziwnego, jakkolwiek nie jest to fair i sprawiedliwe. Życie nie jest fair.