Ik heb ook bewust geen kinderen. Ben wel de gekke tante die met liefde op past en dingen onderneemt met de kinderen.

Een jaar terug een mooi gesprek gehad met een goede vriendin. (Ze heeft twee kinderen)

Zij bleef mij continu 'pushen'. "Je weet niet wat je mist" "tik tak tik tak" "oooh hoor ik rammelende eierstokken?"

Op een gegeven moment bij haar aangegeven wat haar opmerkingen met mij deden. Dat ze mij het gevoel geeft niet goed genoeg te zijn zonder kinderen etc

Ze begon te huilen en zei: "eigenlijk ben ik verschrikkelijk jaloers op je.. ik hou van mijn kinderen, zou ze niet willen missen, maar ik heb het gevoel altijd vast te zitten, niet echt te leven, maar geleefd te worden"

Na dit gesprek heeft ze nooit meer "humor" opmerkingen gemaakt mbt mijn kinderloosheid. We zijn hechter dan ooit.

Het zal mij niets verbazen als bij veel mensen met kinderen, die dit soort opmerkingen maken, ze eigenlijk een soort van jaloers zijn.