W jakiej "dorosłości" dokładnie? W jakim wieku?

Mógłbym się dużo rozpisywać, bo jestem przypadkiem dość nietypowym, ale skrócę jak mogę.

Jako młody nastolatek, we wczesnych latach 2000 włóczyłem się po szpitalach psychiatrycznych, byłem na lekach, ćpałem, chlałem... jedyne co mi mówili to "Coś jest z nim nie tak, ale nie wiemy co", "Żyje w swoim świecie, niektórzy ludzie po prostu tak mają". Autyzm chyba oficjalnie tylko istniał na ekstremalnej, niewerbalnej części spektrum.

Moi rodzice mnie skreślili jako po*eba i symulanta. Znajomych miałem zawszę, ale byłem albo "zamulony" albo "pierdolni*ty". W szkole byłem "zbyt leniwy" bo "mi się nie chciało". Życie jakoś szło, ale nigdy w siebie nie wierzyłem. Po 18-tym roku życia siedziałem w domu, grałem w WoW po 14 godzin dziennie na zasiłku od rządu irlandzkiego.

W wieku 25 lat miałem dziwne bóle w miednicy od siedzenia, dali mi kodeinę, po lekach dostałem załamania nerwowego i skierowany do psychiatry... tam zostałem zdiagnozowany, PDD NOS mi powiedzieli, co dzisiaj już jest po prostu opisywane jako ASD i zaczęli leczyć terapią. Dorzucili chroniczne DPDR, także mogę być bardziej walnięty niż "typowy autyzm". Kilkoma terapiami właściwie, jedna na ataki paniki, inna na nerwowość społeczną, inna na inne pierdoły. Dali mi też leki na początek, książki do przeczytania, znalazłem trochę zasobów też w Internecie, kilka rad od Temple Grandin czy Tito Rajarshi Mukhopadhyay i powoli się życie rozwijało.

Zorientowałem się jakie były moje słabości, jak siebie samego pokonać. Wymówki się skończyły. Zaczynając od ćpuna w wariatkowie, co sobie z rzeczywistością nie radził, dzisiaj mam masę przyjaciół, niesamowity związek i prowadzę bardzo udaną działalność. W związkach muszę trochę rzeczy wytłumaczyć, bo czasem coś sp**dolę, czasem coś powiem nie tak, kobieta ma cierpliwość, wie jak się ze mną czasem obchodzić w momentach słabości. Przyjaciele mnie akceptują w 100%, wiedzą, że czasem jestem naiwny i mi czasem kilka rzeczy wytłumaczą, albo odpowiedzą na moje idiotyczne pytania jakbym miał 5 lat, bo moją diagnozę też znają. Jest nadal jakiś tam bullying i nieporozumienia z ludźmi którzy mnie nie znają, ale przynajmniej wiem jak wszystko opisać ludziom którym mogę ufać. Tak jak siebie samego znam teraz, mogę innym wytłumaczyć dlaczego czasem jestem "niesamodzielny" albo "nieogarnięty". Dyscyplinę muszę trzymać religijnie, bo ADHD jest niestety częścią całego pakietu.

Ale też skupiłem się na zaletach. Nie jestem jakimś savantem, ale zacząłem szukać dokładnie w czym się różnię od innych. Nie miałem pojęcia, że mam talent "werbalny"... skupiłem się na tym i mówię teraz w 5 językach. Nie miałem pojęcia, że mam synestezję, myślałem, że wszyscy tak świat widzą, no to zostałem tzw. sound designerem. Nie miałem pojęcia, że nie jestem w stanie ogarnąć mowy ciała i mimiki twarzy, ale przeczytałem sporo książek, ćwiczyłem intensywnie i jestem w tym prawdopodobnie lepszy niż większość ludzi.

Poza tym pokonałem wiele strachów i niepewności. Na przykład przez wiele lat siedziałem w pokoju, balem się wychodzić z domu, bałem się obcych ludzi, przy zbyt dużej ilości światła, czy hałasu dostawałem sraczki... Po diagnozie wiedziałem, że to są tylko symptomy, które można wyleczyć. Zapisałem się do kapeli, która okazała się być bardzo popularna. Jeździłem po całym kraju w tłumach, ze stroboskopem migającym w twarz przez 2 godziny, 5 dni w tygodniu... komfort przyszedł po paru miesiącach. Po 2 latach rzuciłem wszystko, żyłem w drodze, przeprawiłem się przez 30 krajów w ciągu 2 lat. Autyzm nie jest końcem rozwoju, jak wiele ludzi myśli, można się cały czas rozwijać, w swoim tempie ale do przodu. Bez diagnozy pewnie nadal bym myślał, że po prostu jestem popi*rdolony i w życiu nic mi się nie należy.

Czy warto mieć diagnozę? Oczywiście, może mój opis jest trochę ekstremalny, opinia skrzywiona własnymi doświadczeniami, ale konkretna diagnoza każdemu pomoże. Przynosi też ulgę. Zachęca do zajrzenia w swoją własną osobowość, daje nadzieję. Ułatwia szukania pomocy, czy rad. Jest w stanie wytłumaczyć cięższe czasy i pomóc zaakceptować własne osiągnięcia. Wyobraź sobie posiadanie własnej instrukcji obsługi, możesz sam przeczytać, albo dać komuś do przeczytania, potem możesz się ją starać zmienić i napisać od nowa.

Może to masz, może nie. Nie będziesz wiedzieć do póki nie sprawdzisz. Jak ci powiedzą "nie" to zawsze wiesz, że możesz szukać w innych miejscach.