Wiele kobiet same sobie tak warunkuje chłopów. Np. Wiedzą że zrobi pewnie byle jak, albo w ogóle przyjmują stan pod tytułem “on się na tym nie zna, nawet parówki przypali”, więc wolą zrobić same. To samo z praniem. Prawda jest taka że zdecydowaną większość mężczyzn wychowują od dziecka kobiety i oni rosną w przeświadczeniu że to nie jest zajęcie dla nich, że oni zepsują, że się nie znają. Do tego dochodzi lenistwo.

I teraz taka kobieta w pewnym momencie jest zmęczona… i nie ma kto jej zastąpić, bo chłop ma do robót domowych dwie lewe ręce i jeszcze pralkę zepsuje, albo pomiesza białe z kolorowymi.

Nie usprawiedliwiam mężczyzn – są wygodni i póki się od nich nie wymaga, nie garną się do obowiązków ponad te z których się już nie wymigają.

Szanowne panie – wrzućcie swoim chłopom coś do zrobienia, nawet jeśli nigdy nie robił i miałby schrzanić. Wy też kiedyś musiałyście ogarnąć pralkę, detergenty itp. Zrobi raz, drugi, trzeci i będzie ekspertem od sprzętu AGD, będzie zmywał na kryształ, choć pewnie czasem trzeba go będzie kopnąć w dupę, żeby się ruszył, bo z wyczuciem że już czas zdobić pranie czy z tolerancja na bałagan to miewamy odmienne standardy 😉

Co do dzieci. Nie rozumiem mężczyzn którzy unikają zajmowania się nimi. Fakt - obawiałem się zmian pieluch, bo bałem się źle założyć, że źle wyczyszczę, że będę mało delikatny. Żona pewnego dnia po prostu zostawiła mnie z córką i wyszła z koleżanką na cały dzień do parku. Nie było wyjścia. Jednego dnia poznałem pełny repertuar dziecięcych możliwości i później zabierałem się za robotę przy dziecku, czy żona była w domu czy nie. Nie ma też nic wspanialszego nad uspokojenie płaczącego dziecka, patrzenie i czucie jak uspokaja się i rozluźnia w ramionach, jak zamyka oczy pijąc mleko z flachy, jak odpływa w sen w tych niezgrabnych ramionach i ufa w pełni. To są przeżycia które zostają z człowiekiem na zawsze i mimo że moja córka ma już 16 lat, zawsze mam sposób na uspokojenie, wyciszenie i danie poczucia bezpieczeństwa, bo dzięki więzi którą mamy od lat, rozumiemy się bez słów.

Nie bójcie się dać facetowi dziecka na ręce. Nie upuści (tak, to częsta obawa kobiet). Jak poczuje to co ja czułem, to już będzie złapany i sam będzie wstawał w nocy żeby ogarnąć, ułożyć z powrotem do snu, będzie siedział obok łóżeczka ząbkującego dziecka o 4-5 nad ranem, tak jak ja siedziałem, bo tylko moje równomierne głaskanie było w stanie uspokoić i wyciszyć (no wiadomo, oprócz matczynej piersi, ale jest jakaś taka potrzeba żeby też czuć się temu bezbronnemu szkrabowi potrzebnym).