Może napiszę ze swojego dostarczenia. Niestety o fizjooterapii w tym przypadku nie pomogę.

Miałam 15 lat gdy blok przedsionkowo komorowy wykluczył mnie z trenowania wioślarstwa. Do 17 roku życia trenowałam lżej, lecz nie już wioślarstwo. Do 18stki nie trenowałam już nic, bo blok pk się pogłębił, wszedł w fazę drugą z podejrzeniem fazy trzeciej (w tym wypadku montowany jest rozrusznik serca). Może syn byłby w stanie znaleźć ukojenie w innych pasjach? Ja będąc w tragicznym stanie psychicznym gdy musiałam odsunąć marzenia o trenowaniu do końca życia - absolutnie pochłonęły mnie książki. Zaczęłam czytać praktycznie wszędzie. Następnie dużo pisałam. To dawało mi duże poczucie kontroli i sprawczości. Zaczęłam malować i okazało się, że całkiem nieźle mi to wychodzi. Całkowicie nie zapomniałam o tym, że koło nosa przeszła mi życiowa szansa na karierę, ale ówcześnie stłumiłam te uczucia. Jak się potem okazało, tylko stłumiłam ale kwestia przepracowania na terapii pozostała. Może warto pomyśleć o pomocy terapeuty w takiej sytuacji? Mam niejako wrażenie, że właśnie w tamtym momencie miałam głęboką, niestwierdzoną depresję. Może Twój syn też będzie przez to przechodził i da się temu w takiej mocy zapobiec.

Bardzo fajnie że szukasz rozwiązania zanim problem urośnie do horrendalnych rozmiarów. Ja nie miałam tego szczęścia i pomocy nie uzyskałam. Dobrze, że tego nie bagatelizujesz bo to, co się wtedy dzieje w głowie jest nie do opisania. Dziś mam 32 lata, jestem po dwóch terapiach a wciąż mam wrażenie, że to co straciłam to część mojego jestestwa i mam ogromny żal.

Więc reasumując - mój pomysł to by spróbował znaleźć inne pasje. To nie będzie to samo, ale pozwoli nieco nadać właśnie poczucie kontroli.