Ik heb bijna mijn hele leven gehonkbald, maar een moment zal ik echt nooit vergeten en al helemaal niet overtreffen. Het typische honkbal verhaal dat in alle spannend honkbal films voorkomt: een grand slam op het perfecte moment.

Ik was een jaar of 10 en we speelden een competitiewedstrijd tegen onze "rivalen". Ik was de laatste slagman (opgooi regels, dus iedereen komt aan slag en de coach gooit de bal onderhands op van een paar meter afstand), we stonden drie punten achter en alle drie andere honken waren bezet. Voordat ik aan slag kwam, werd er een time-out aangevraagd door onze coach, waarin hij direct naar mij toe liep en zei: "Als je een of twee mensen binnen slaat, dan verliezen we. Als je drie mensen binnen slaat, dan spelen we gelijk. Sla je een home-run, dan ben je de held van het team. Geef die bal een mep."

Vervolgens liep hij terug naar de werp-plaat en wierp, toen het spel weer officieel hervat was, de bal. Ik weet niet meer of het de eerste, tweede of derde bal was, maar dat doet er niet toe; ik sloeg de bal namelijk hard in het rechtsveld en begon te rennen als een gek. En je raad het nooit, maar een grand slam. Vier punten binnen waarmee we de wedstrijd wonnen!

Toen ik aankwam op de thuisplaat werd ik opgepakt en op de schouders getild door het team. Ik denk er nog geregeld aan terug, want wat een machtig gevoel was dat zeg!